________________
૧૧૨
દીર્ધદશિતા અને દરિયાદિલી દરમિયાન, પૂજ્ય ગુરુદેવની સેવા નિમિત્ત, જેતપુરથી ઉગ્ર વિહાર કરી ડેલીઓ આવી પહોંચ્યાં હતાં. તુરત જ બધા ઉપચાર ને માવજત શરૂ થયા. પરંતુ ચાલી રહેલા ઉપચારથી કંઈ ફેર પડવાને બદલે ઊલટી ગંભીર પરિસ્થિતિ ઉત્પન્ન થઈ તેથી આખરે સ્થળાંતર કરાવી તેમને લીંબડી લાવી હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવા પડ્યા. ત્યાં સાતેક મહિનાની લાંબી સારવાર પછી સ્વાગ્યે કાબૂમાં આવ્યું. આવી ગંભીર માંદગીમાં પણ “જ્ઞાનીનું પારખું ખાટલે ને પાટલેની કહેતીની યાદ કરાવતો તેમને સમત્વભાવ, તેમને અધ્યાત્મગ વિરલ પ્રકાર બની રહ્યા. - તે સાલ સં. ૧૯ત્ના ચાતુર્માસ પૂ. મહારાજશ્રી ત્યાં લીંબડીમાં જ કરી રહ્યા. તે પહેલાં સં. ૧૯૮ના વૈશાખ વદ ૬ બુધવારના રોજ તેમણે મહાસતીશ્રી ચંદનબાઈ આર્યજીને થાનગઢમાં સ્વહસ્તે દીક્ષા આપી.
બીજા વર્ષે સં. ૨૦૦૦ની સાલમાં શ્રી ચિટીલા સંઘની વિનતિથી પિતાની સાધનાને અનુકૂળ પડે એ રીતે એટલા મુકામે ચાતુર્માસ કર્યો. વધતા જતા એકાંત આત્મલક્ષ્યને કારણે અને માંદગી પછી શરીરશક્તિની પણ મર્યાદાને કારણે પૂ. મહારાજશ્રી બહારનો સંપર્ક ઓછો કરવા “સાગારી મૌન સ્વીકારી ગામબહાર શા. હીરાચંદ ઠાકરશીના બંગલામાં ચાતુમાંસ રહ્યા. પૂ. મહારાજશ્રી અને મુનિશ્રી ચુનીલાલજી ઠાણું ૨ની સાથે વૈરાગી ભાઈશ્રી મેઘજીભાઈ તે હતા જ, પરંતુ પાછળથી ભાઈશ્રી અંબાલાલ પટેલ પણ સેવાભાવે જોડાયા હતા. સંઘના આગેવાન ભાઈઓ તેમ જ ચંચળબહેન(બંગલાનાં માલિક) અને અન્ય બહેન-ભાઈએાએ પણ અહીં સારે લાભ લીધે. આમ ચેટીલાના ચાતુર્માસ શાંતિથી પૂરા થયા. જૈન સાધુ જ્યાં સુધી હાલી ચાલી શકે ત્યાં સુધી સ્થિરવાસના બંધનમાં રહેવા માગે નહિ. એટલે વળી પૂ. મહારાજશ્રીએ સાધનાના લક્ષે વિહાર શરૂ કર્યો. ફરતાં ફરતાં સરા-સુંદરી
