________________
૯૨
શિષ્ય-પરિવાર સાથે ઘાટકોપરને બીજો ચાતુર્માસ પાસે તે વખતે રાજકોટ-સૌરાષ્ટ્રના શ્રી ભેગીલાલ જગજીવન મોદી અંગત મંત્રી(પર્સનલ સેક્રેટરી) તરીકે હતા. ઉપરાંત બીજા પણ ઓળખીતા સૈારાષ્ટ્રવાસી શ્રાવકભાઈઓ એ સ્ટેટનાં મેટાં ખાતાં સંભાળતા હતા. પરિણામે મહારાજશ્રીને લાભ લેવા ખાસ આગ્રહ થ. ઘાટકોપર જતાં ધરમપુર જવાનું તો ઘણું ફેરમાં પડે, તેમ છતાં ધરમપુરના ભાવિક જનેએ એમ સમજાવ્યું કે ધરમપુરથી જંગલના રસ્તે નાસિક થઈને ઘાટકે પર જવાની સગવડ છે, એમ કરતાં કાંઈ તકલીફ નહિ પડે, વગેરે. આખરે તેમના સના ભકિત અને સદ્ભાવ પાસે મહારાજશ્રીને નમતું આપવું પડ્યું અને એ બાજુને તેમણે વિહાર કર્યો.
ઉનાળાની ઋતુ હતી. સૂરજના તાપથી ધરતી તપેલી હતી. સંસારના ત્રિવિધ તાપથી લેકના અંતરની ધરતી પણ તપેલી હતી. મહારાજશ્રીના આગમન અને તેમની શીતળ, શાંત વાણીથી સૌએ જાણે તાપશામક શાંતિ અનુભવી. જનતા અને રાજ્યપરિવાર–અને પર મહારાજશ્રીની વિદ્વત્તા, વ્યાખ્યાનશૈલી અને તેવી જ કરણીઃ આ બધાંએ અનેરું આકર્ષણ જમાવ્યું. પંદરસત્તર દિવસના રેકાણથી નગરજને, મહારાજા અને રાજકુટુંબ-બધાં ખૂબ પ્રભાવિત થયાં અને સમય પૂરો થતાં ત્યાંથી મહારાજશ્રીએ વિદાય લીધી. મહારાજા તેમની હૃદયપૂર્વક ભક્તિ કરવા એવા તત્પર હતા કે વિહાર દરમિયાન પણ પિતે કેટલેક સુધી વિદાય આપવા સાથે આવ્યા અને જંગલને રસ્તો હેવાને કારણે છેક નાસિક સુધી પોતાના રાજ્યના અમલદારને સાથે મેકલ્યા તેમ જ સર્વ પ્રકારની વ્યવસ્થા કરી!
અંતે નાસિક થઈને મહારાજશ્રી ઠાણું ૪ ઘાટકોપર પધાર્યા.
ઘાટકેપરમાં પ્રવેશ થતાં જ કર્મરચનાની વિચિત્રતાએ એક દુઃખદ ઘટના ખડી કરી દીધી. જેમના ખાસ આમંત્રણ અને ખેંચાણથી મહારાજશ્રીએ ઘાટકેપરમાં બીજી વાર ચાતુર્માસ કરવાનું
