________________
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા તથા માતામહી(નાનીમા)નાં દિલ કબૂલ થતાં ન હતાં તેથી છેડા સમયની પ્રતીક્ષા કરવાની હતી. એટલે તેઓ પૂ. મહારાજશ્રીના મંડળ સાથે વૈરાગ્યભાવે અભ્યાસ-સાધના કરતા કરતા વિચરવા લાગ્યા. આ રીતે તેમને સૌરાષ્ટ્રમાં લીંબડી, થાન, મોરબી, વાંકાનેર વગેરે સ્થળોમાં ફરવાનું બન્યું. આખરે પૂ. મહારાજશ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજના સં. ૧૯૮૪ના ચાતુર્માસ વાંકાનેરમાં થયા ત્યારે તેમને સમય પણ પાકી ગયો. ભાઈશ્રી શિવલાલને અંતે સ્વજનોની આજ્ઞા મળી ગઈ. વાંકાનેરનું ચાતુર્માસ પૂર્ણ થયે પૂ. મહારાજશ્રીને મેરબી પધારવાનું થયું. ભાઈશ્રી શિવલાલના વૈરાગ્યભાવની અને દીક્ષા લેવાના નિર્ણયની જાણ મેરબીના માતબર અને પ્રતિષ્ઠિત સંઘને થતાં તેમણે મહારાજશ્રીના સમાગમથી સઘળી હકીક્ત જાણું અને મહારાજશ્રી સમક્ષ સાગ્રહ, સવિનય વિનતિ મૂકીઃ “દીક્ષાથી ભાઈશ્રી શિવલાલની દીક્ષાના પ્રસંગને લાભ મેરખીને આપો!” | મોરબી રાજ્યમાં વર્ષો પહેલાં દીક્ષાને અમુક પ્રસંગ બની ગયેલ તેના કારણે, તે પછીથી, મોરબીમાં કોઈ દીક્ષા આપવા ન દેવી તે પ્રતિબંધ તે વખતના ત્યાંના મહારાજાશ્રી વાઘજી ઠાકોરે મૂક હતો. આ ઘટના બાદ વર્ષો પછી જ્યારે આ દીક્ષાને પ્રશ્ન ઊભું થયું ત્યારે મોરબીની ગાદી ઉપર હતા મહારાજા શ્રી લખધીરસિંહજી. તેમની સમક્ષ આ દીક્ષાની વાત રજૂ કરાઈ. મેરબીના સંઘમાં રહેલા વગદાર અને પ્રતિષ્ઠિત આગેવાનોને પ્રભાવ, મહારાજશ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજની અનેખી પ્રતિભા અને દીક્ષાથી ભાઈશ્રી શિવલાલની ઉચ્ચ ગ્યતા તથા વૈરાગ્યદશા–આ બધાં કારણો (નિમિત્ત) એકત્ર થવાથી મહારાજા શ્રી લખધીરસિંહજી સાહેબને ગળે એ વાત ઊતરતાં વાર ન લાગી કે દીક્ષા એ જીવનના ઊધ્વીકરણ માટેનું ઉત્તમ સાધન છે અને જે ગામને અભ્યદય થવાને હોય તેને જ આવી દીક્ષાના પ્રસંગને લાભ મળી શકે છે. પરિણામે મહારાજાએ દીક્ષા માટે ઉમળકાભેર સંમતિ આપીને પેલો જૂને
