________________
સતી બસાલા-૨
હતું. ગંગાસિંહે સેંથામાં સિંદૂર પૂર્યું. મધુર ક્ષણે મનમાં વીતી. ગંગાસિંહ એ પ્રતીક્ષામાં હતું કે પદ્માવતી સૂઈ જાય તો હું વડની બખેલમાં જઈને બેસું, નહીંતર મેટો અનર્થ થશે. પછી હું કાશી કેવી રીતે પહોંચી શકીશ ?
પરંતુ પદ્માવતી પણ ઘણી ચતુર બાળા હતી. તે શા માટે સૂઈ જાય ? આ રાત્રે ઊંઘની શી મજાલ છે કે તે પાસે આવી શકે ? જ્યારે ઘણી વાર સુધી કોઈ કશું બધાં નહો તે ગંગાસિંહ જ બેલ્યો
રાત ઘણું જ થઈ ગઈ છે. હવે સૂઈ જા પ્રિયે !” પદ્માવતી બેલી‘તમે સૂઈ જાઓ. હું તમારા પગ દબાવીશ.” ગંગાસિંહ બે -“મને તો ઊંઘ નથી.” પદ્માવતીએ કહ્યું
“ઊંઘ તો મારી શેક છે. હું તેને મારી પાસે કેવી રીતે આવવા દઉં?”
ગંગાસિંહ હર્યો અને બોલ્યોતો પછી કાંઈક રમીએ. ચોપાટ તો છે અહીંયાં.”
બને ચોપાટ રમવા લાગ્યાં. ગંગાસિંહનું મન રમવામાં નહોતું લાગતું. વચમાં જ બોલ્યો
હું લઘુશંકા કરવા જાઉં છું. આવીને રમીશ.”
