________________
૩૬૮
શ્રી જિનેન્દ્ર સ્તવનાદિ કાવ્ય સંદેહ.
(૨૮)
માયાની સજ્જ. (સુંદર! પાપસ્થાનક તજે સોળમું–એ દશી ) ભવિયણ! માયા મૂળ સંસારનું, માયા મોહની રીઝ હો; ભવિયણ! માયાએ જગ સહુ નડ્યા,માયા દુરગતિ બીજ હો. ભ૦ ૧ ભ૦ જિમ દાહિણ પવને કરી, મેઘ એ વિસરાળ હો; ભ૦ તિમ માયાના જેરથી, પુન્ય ઘટે તતકાળ હો. ભ૦ ૨ ભ૦ મરમ વચન બોલ્યા થકી જિમ સજન પ્રતિકૂળ હો; ભ૦ તિમ તપ જપ સંજમક્રિયા, માયાએ થાયે ધૂળ હો. ભ૦ ૩ ભ૦ મલ્લિ જિનેસર બાંધીયે, માયાએ સ્ત્રીવેદ હે ભ૦ ઉત્તમ નર કરજો તમે, તે માટે તસ છેદ હો. ભ૦ ૪
માયાગારા માનવી, સેવ કરે કરજેડી હો ભ૦ માયાએ રીઝે માનવી, આપે ધનની કેડી હો. ભ૦ ૫ ભ, ઈમ જાણીને મત કરે, માયા સાથે રંગ હો; ભ૦ જિમ જેગીસર મોટકા, ન કરે નારીને સંગહો. ભ૦ ૬ ભ૦ ભાવસાગર કહેભવિજના,સાંભળો સદ્દગુરૂ વાણુ હો; ભ૦ માયાના પરિહારથી, લહીયે સુખ નિરવાણુ હો. ભ૦ ૭
(૨૯) લોભની સજઝાય.
( પુકખલવઈ વિજયે જોરે–એ દેશી ) લોભ ન કરી પ્રાણીયા રે, લોભ બૂરો સંસાર; લોભ સરીખો કે નહિરે, દુરગતિને દાતાર, ભવિકજન લેભ બુરે સંસાર, વરજે તમે નિરધાર. ભ૦ જિમ પામે ભવપાર, ભાવિકજન લેભ બૂરો સંસાર.
