________________
११३ ॥मा०॥४५॥ बेटी चार हूई भली, रूपें सुंदर जातरे लाल । लोकपाल पुत्र आठनो, लघुवये पाळे मातरे लाल ॥ प्रा० ॥ ॥८६॥ आठ) पुत्र) गुण आगला । चारे कन्या चंगरे लाल । रोहिणी उरसर हंसला, ए ए सुन्य प्रसंगरे लाल प्रा०॥८७॥ इण प्रस्तावे एकदा, राजा राणी पासरे लाल । सात भूमि मंदिर सही, सुख बेठा करे विलासरे लाल ॥मा०॥८८॥ खोळे लेई पुत्रने । राणी रंगे रमायरे लाल । कहे करमसिंह हवे कहुं, सांभळजो मन लायरे लाल ।। प्रा०॥८९॥
(दूहाः- ) राजाराणी बे जणा, देखे नगरी ख्याल । वलि विशेष राणीतिहां, निरखे नजर निहाळ ॥१०॥
( ढाल १० मी-हरिमां मन लागो-ए देशी. )
कोईक नारी तिण समे, धरती शोक अपाररे, पुत्र विरहे करी । रोवे रींखे आरडे, धीर न धरे लगाररे, मुत्र विरहे करी ॥९१॥ हियडो आहणे हाथरों, विच विच करे विलापरे। पु० खिण ऊठे धरती पडे, मूर्छ जिम विष सापरे ॥ पु० ॥ ९२ ॥ पुत्र तणा गुण संभरे, एस्तक कूटे, तेमरे । पु० हीमाले दाधी जिसी, सुंदर वेली जेमरे ॥ पु० ॥९३ ॥ पुत्र पखे केम जीविये, आलंबन आधाररे । पु० एकण जाया बाहिरो, शूनो सकळ संसाररे ॥ पु० ॥९४॥ न हुआंरो दुःख एक छे, हूवां होय अपाररे । पु० पण जाई परणी मरे । दुःख जाणे करताररे ॥ पु० ॥९५॥पाप चितारे आपणा,
