________________
લોકો વચ્ચે ન હોય ત્યારે તમે હો છો અને હોય છે પ્રભુનું પ્યારું વચન. તમે એમાં ડૂબતા જાવ છો. ડૂબતા જાવ છો.
તો, સમીકરણો આવાં થશે :
સાધક વત્તા પ્રભુનું વચન તે ભાવના જ્ઞાન.
ભક્ત વત્તા પ્રભુનું વચન તે ભાવન રસ.
દેરાસરે ગયો છે ભક્ત. પ્રભુને એણે જોયા છે. અને એ ખોવાઈ ગયો છે પ્રભુમાં. પ્રભુમાં ખોવાવું, ઓગળવું, કણ કણ થઈ વિખેરાવું.
આ વિખેરાવું એટલે ચિત્તના દર્પણ પર લાગેલ ધૂંધળાપણાનું લુંછાવું, પોંછાવું. પછી ચિત્ત દર્પણમાં પ્રભુ ઝળકે. નરસિંહ મહેતાના શબ્દોમાં ઃ ‘અચલ ઝળકે સદા અનળ દીવો...'
:
પ્રભુને જુઓ અને પ્રભુના ગુણોમાં ડૂબો. ભક્ત હવે છે પ્રભુની સાથે. ભાવન રસ પ્રભુની કૃપાધારાને મુશળધાર રીતે વરસવા માટે મજબૂર કરે છે. ભક્ત ભીંજાય છે. વિરહાશ્રુની ઝડી વરસી રહે છે. ને એ અશ્રુધાર કૃપાધારને ખેંચી લાવે.
એકવાર અનુભવ થયો, પછી ભક્ત વારંવાર એને માટે તલસતો હોય છે. અને એને માટે ભાવન રસનું સશક્ત માધ્યમ એને મળેલું છે. રસ, રીઝ (કૃપાધાર), રસ, રીઝ...આ ક્રમ ચાલ્યા કરે છે.૪,
૪, ૫
તો, આવો ભાવન રસ આત્મસાત્ થયા પછી એમ થાય કે આટલું બધું આ સરળ... ને મને આટલું મોડું કેમ મળ્યું ? ‘સિદ્ધયોગીકું સુખ હે અંતર,
(૪) રસ હોય તિહાં દોય (હોય) રીઝે જી. - પદ્મપ્રભ જિનસ્તવન. (૫) મન્ત્રતત્તેહ્ત્વત્પ્રજ્ઞા-સ્વત્પ્રસાવાથિં પુનઃ । વીતરાગ સ્તોત્ર
સમાધિશતક
।
૧૩
