________________
પૂ. માનવિજય મહોપાધ્યાય પરમતારક શ્રી કુન્ટુનાથ પ્રભુના સ્તવનમાં કહે છે ઃ ‘મિલિયા ગુણકલિયા પછી રે લાલ, બિછુરત જાયે પ્રાણ રે...' ત્રણ ચરણો અહીં બતાવ્યાં : આજ્ઞાધર્મનું મિલન, તે આજ્ઞાપાલન દ્વારા થતા ગુણોનો ખ્યાલ આવવો અને એ પછી આજ્ઞાધર્મ એવો અભ્યસ્ત થઈ જાય કે તેના વિના એક ક્ષણ રહી ન શકાય...
‘અનુભવ અભ્યાસી કરે.' જેમ અભ્યાસ ઘૂંટાતો જાય તેમ અનુભવ સુદૃઢ બનતો જાય.
અભ્યાસ જ્ઞાતાભાવનો,
અભ્યાસ દ્રષ્ટાભાવનો.
જ્ઞાતાભાવ : ઉપયોગી જ્ઞયો જણાય ખરા, પણ ગમા-અણગમાની લાગણી ન રહે. અભ્યાસકાળમાં એવું થશે કે થોડીવાર જ્ઞાતાભાવમાં ઉપયોગ રહે. વળી છૂટી જાય. ફરી ખ્યાલ આવતાં તેનું અનુસંધાન થાય...
અને એ રીતે, દીર્ઘકાલ અભ્યસ્તતા અને નિરંતર અભ્યસ્તતા થશે. અને એ અભ્યાસ જ્ઞાનગુણની અનુભૂતિમાં ફેરવાશે.
‘પણ તુમ દિરસન યોગથી, થયો હૃદયે હો અનુભવ પરકાશ.’
આ પૃષ્ઠભૂ પર કડીને જોઈએ :
વ્રત ગુણ ધારત અવ્રતી,
વ્રતી જ્ઞાન ગુણ હોઈ;
પરમાતમકે જ્ઞાનતેં,
પરમ આતમા હોઈ...
સમાધિ શતક
/૧૬૩
