________________
૩૧ જ નહિ. આ વ્યકિતએ પૂર્વના ગણવેશમાં રહી કદાચ શાસ્ત્રના છેડા પાના ફેરવ્યા હોય, અને “ગૃહી લિંગે કેક મુકિત થયાને દાખલ, પિતાના દંભભર્યા જીવનના બચાવ માટે, લેકેને આડે માર્ગે દોરવા, રજુ પણ કરે. તે ત્યાં લિંગવેષ ગૃહીને. પણ ગુણસ્થાન કહ્યું? અને આત્મ-પરિણામ ક્યા–સર્વોત્કૃષ્ટ કેટિના ? એનો નિર્દેશ સ્પષ્ટ પણ કરી શકશે નહિ. અને ગૃહવેષમાં કેવળજ્ઞાન-સર્વજ્ઞતા, ભરત મહારાજા જેવા પૂર્વભવમાં અપૂર્વ સંયમ પાલન કરીને આવેલા, મહાવિરાગી આત્માને થાય, અને આયુષ્ય હોય, તે સાધુ વેષ સ્વીકારે જ. એ વાત મધ્યાહ્ન સૂર્ય જેવી સ્પષ્ટ અને ખુલ્લી જ છે ને?
ભાવદયાથી ભરપુર હૈયા વડે કહેવા દે કે બેટી કીતિ લાલસાની લલચામણ હજુ પણ છેડે, પુણ્ય-પાપના એ બે તત્વમાં છેડી પણ માન્યતા રહી હોય તે, હજુ પણ હૈયાથી દુષ્કૃતને પશ્ચાતાપ કરે. મહાતારક જીવન છેડી, પાપપાકથી ભરપૂર-જીવનમાં જવાનું મન થયું. તેને હૈયે ડાઘ ધરે. અને પુનરપિ પુનરપિ, આવતા ભવમાં પણ એ નિપાપ જીવન મળે, એ પવિત્ર વિચારોથી પતિત જીવનને પ્રક્ષાલે.
“પ્રેમ અને પવિત્રતા પામે છું” આજને જમાને મારક મેહને “પ્રેમ” કહે છે “અબ્રહ્મને પ્રેમના સુંવાળા શબ્દથી નવાજે છે. તેમ એ પણ ભલે નવાજે. પણ એ પ્રેમ નથી. ઇન્દ્રિયની અને મનની નરી નિર્બળતા છે. એ નરી “નિર્બળતા” ને “પવિત્રતાને ઓપ આપી, જનતા સમક્ષ રજુ કરવી એ પણ એક દંભને જ પ્રવેગ છે ને?
