________________
૧૯,
(૫)
- ત્યાં તે નવીનતા જન્મી. બન્ને બાળકે કાંઈક ગષ્ટ કરી-ઉભા થયા. રાજારાણુને નમ્યા, માતપિતાને પગે પડયા, મોટો અજય ગંભીર વદને કહેવા લાગ્યા. પિતાજી, મા જેવી મા, આવા સુકોમળ શરીરે આપને સંયમમાં સાથ આપે છે, આપ તેના વધામણા કરે છે. શું અમે જ વધારાના છીએ કે જેડે લેવાની વાત નથી કરતા? વિજયે કહે બાપુજી, મેટાભાઈની વાત સાવ સાચી છે. અમે પાછળ શું કરવા રહીએ. આપની સેજનો ધર્મ... ચર્ચાથી અમારા હૈયામાં આ અસાર સંસાર પર નફરત જન્મી ચૂકી જ છે. માત્ર સમયની રાહ જોતા બેઠા છીએ. તેમાંએ સૂરીશ્વરજીની વાણીએ મેહનું વમન કરાવી નાંખ્યું છે. પ્રતિષ્ઠા પછી ચાર પાંચ દિવસે આપ બને પૂજ્ય સમક્ષ માગ રજુ થવાની હતી. પણ અમારા પુણ્યદયે આપે જ પ્રસ્તાવની ભૂમિકા ખડી કરી. અહિંઆ તેમ તહિં આ પણ આપના જ બાળકે!
રાજારાણી આભા બની ગયા. શું બાળકનું જ્ઞાન? શું વિજ્ઞાન? શું ધર્મ કળાની પ્રાપ્તિ પણ રાણીની આંખ સામે નયનાની સુકોમળતા ચકકર લેવા લાગી. સખી નયના! તું અને કઠેર સંયમ, અશક્ય–અશક્ય. કાયાની કમળતા અને સંયમની ભિષણતા. ઉત્તર દક્ષિણ ધ્રુવની એકતા. આ વિચાર, આ ભાવના, વિલંબે નાખ સખી? આ બને બાલુડા પણ કેવા લાગણી વિવિશ બની ગયા તારા નિર્ણયથી. - સંયમની કઠેરતા એજ આત્માની સાચી સુકોમળતા છે. રાણી સાહિબા! આ આત્માએ અનેક જન્મમાં નકા
