________________
૧૧
શેઠને ચરણે ધરી હતી. માણેકચંદ શેઠ ટીકી ટીકીને વૃષ્યને નિહાળે છે. સારાએ ભૂતકાળ આંખ સામે ખડા થાય છે. હું પુરી આપત્તિમાં મૂકણા. આબરૂ સાચવવાને પ્રશ્ન ઉભા થયા. રૂપીઆ પંદર હજાર પૂરા, ૨૪ કલાકમાં જોઈ એ, કાણુ આપે ? કેની કને માગવા ? કયાં જવું? કુદરતને ભરાંસે-ભાવિના વિશ્વાસે દૂરના નગરે પહોંચ્યા, નામાંક્તિ શેઠની પેઢીએ પહેચ્યા. ખાનગી એડકમાં વાત કરી. ન એળખાણ, ન પીછાણ, ન નામે ઉધાર્યાં. પંદર હજાર પૂરા, ભીની આંખને આપી દીધા. પીઠ પર હાથ ફેરવી, પૂર પ્રેમ બતાવી વિદાય કર્યા. તે મોટા યુનિ. નેમચંદશેઠના ચહેરા અને મોટા શેઠને મહારા એક જ, ચાક્કસ મોટા શેઠના જ દીકરા. વાહુ ઘી તે બધુય ખીચડીમાં જ પડયું. હવે પેલા પદર હજાર જે પાંચ વર્ષથી અનામત અલગ રાખ્યા છે, તે વ્યાજ સાથે આપવાને મેાકેા મલી ગયા.’
શેડના જ
આ
ભદ્રાસન પરથી એકદમ ઉભા થયા. નેમચંદ શેઠના પગમાં માથું મુકી દીધું. આંખમાં હર્ષાશ્રુનું પવિત્ર ઝરણું વહી રહ્યું છે. નેમચદ શેઠના આત્મા સફાળા ઉભા થઇ ગયા. ‘ભાઈ, છે શું શું થઇ ગયું? હાથ ઝાલી પાસે જ આસન પર બેસાડયાં. મુનિમ પણ સ્તબ્ધ બની જોઇ રહેલ છે. સઘળી વિગત કહે છે. અને ઉમેરે છે, મોટાભાઈ. આપના પિતાશ્રીના પંદર હજાર એટલે જ મારૂ જીવતર. રળતર, આબરૂ, કીર્તિ અને જાહેાજલાલી, નહિ તે આ નેમચંદ આ દુનિયા પર ન હેાત. ખરેખર આપને મેળાપ અને સહવાસ મારે તે અકાળે મેઘ વરસ્યા અને સ
