________________
દિવસ જે આનંદ સારી જીંદગીમાં અનુભવ્યું નથી. નાહક જવાની વાત કરી મારું મન દુઃખવશે નહિ. સારાએ નગરમાં એક જ ખ્યાતિ. માણેકચંદ શેઠના મોટા ભાઈ આવ્યા છે. ભારે ઉદાર. રાજાના દરબારમાં દાન-ચર્ચા થવા લાગી. રાજા માણેકચંદને કહે છે, “અરે ભલા શેઠીયા, આવા નરરત્નને મારા દરબારમાં–ડાયરામાં કેમ નથી લાવતા!” “રાજાસાહેબ, કાલે વાત.” રાજા કહે, “ના એમ નહિ. મારી ૪ ઘેડાની બગી-છડી-છત્ર સાથે લેવા આવશે.” માણેકચંદનું હૈયું નાચી ઉઠયું. શું મારા સદ્દભાગ્ય? મારા ભાઈને રાજમાન પણ ગજબનું! ભારે પુણ્યશાળી ! ખાનદાન અને ઉદાર હૈયું જ આવે આનંદ અનુભવી શકે ! બાકી તે હૈયું બાળીને ખાખ થઈ જાય.
માણેકચંદ શેઠે ભેટણને થાળ તૈયાર કર્યો. સોનામહેરોથી ભરેલે. નેમચંદ શેઠ કહે, “ભાઈ તમારા ઉપકારને ભાર હવે હદ ઓળંગે છે.” માણેકચંદ મૌન. રાજાએ સામેના સિંહાસન પર બેસાડયા. સ્વહસ્તે પાન બીડું આપ્યું. અવર નવર આજ રીતે દરબારમાં આવવા સૂચવ્યું. રાજ મહેમાન બનવા આગ્રહ કર્યો. માણેકચંદ કડે સાહેબ, મારા મેટાભાઈ તે ધર્મના અવતાર છે માટે મારે ત્યાં જ રહેવા દે. બધું આપનું જ છે.”
ખૂબી તે એ છે કે દિવસે પર દિવસે જાય છે. પણ ક્યાંના છે? શું બન્યું? કઈ જ કાંઈ પૂછતું નથી. બે માસ પસાર થઈ ગયા. દિલચપીથી ધર્મવૃત્તિ ખીલતી જાય છે. નયના વિમળાની પણ વિમળતા વધતી જાય છે. બાળકો તે નયના કરતા વધારે વિમળાના ગણવા લાગ્યા. પુણ્યાનુબંધી પુણ્યને
