________________
હતી. પારખી ગયે. જરૂર કોઈ તેજસ્વી ખાનદાન દુઃખી અવસ્થામાં આવી પડેલ છે. લાવ પાસે જઉં. એગ્ય ભાળ કરી ગ્ય ઔચિત્ય કરું. ‘ભાગ્યવાન પધારે મારે આંગણે, શીરામણું કરી પછી આગળ જવાશે. મારી ગાડી આપને લેવા આવે છે. જરાએ આનાકાની કરશે જ નહિ. મારા પુયે જ આપ આ નગરના પાદરે પધાર્યા છે.” શેઠ વિચાર કરતા રહ્યા ત્યાં તે બે ઘડાની ફેટન આવી ઉભી રહી. બગીની પાછળ ઉભેલે કેચમેન તે એ કુટુંબને નીરખી જ રહ્યો. માણેકચંદ શેઠ જાતે શેઠને હાથ પકડી બગીમાં બેસાડે છે. બન્ને બાળકે અને માતાને શેઠ સાથે બેસાડે છે. જાતે સામી સીટ પર બેસી જાય છે. વાહ રે આતિથ્ય અને એની આર્ય રીતિ !
હવેલી પર ચપરાશીઓ ગુકી ઝુકી સ્વાગત કરે છે. વિમળા શેઠાણી ઓવારણા લે છે. જાણે નયના અને વિમળા સગી બહેને ન હોય. નેમચંદ શેઠ કહે “શેઠજી, અજાણ્યા પર આટલો ઉપકાર? પણ “જિનપૂજન વિના શીરામણું લેવાશે નહિ. ત્યાં તે પૂજાની જેડ હાજર થઈ. બચ્ચા માટે બચ્ચા ગ્ય. સ્નાન-સમૃદ્ધિ પણ મઝાની હતી. માણેકચંદ વિચારે છે. ભારે મઝા બની. અજાણ્યા પણ ધર્મ સાધર્મિક મળી ગયા. હું પામર તે છતી સામગ્રીએ પૂજા પણ નથી કરતે. નવ વાગ્યામાં તે પેઢીએ જઈ ચંદુ છું. આજે કમાણી સફળ બનશે.
એજ કઢયા દુધ-બદામ પીસ્તાને કેશર સુગંધયુકત નાસ્તાની ચીજો બાળકને મળી. માત્ર રાત આખી ગઈ. નેમચંદ રજા માગે, માણેકચંદ કહે “એમ જવાય નહિ.
