________________
હવે તમારી. પરેઢીએ ૨ વાગે અમે ચારે પણ પ્રથાણું કરશું. પુણ્ય-પાપના એલ અનુભવશું-ચેન હશે તે ફરી મળશું. જ્યાં અરિહન્ત- અશ્રુભીની આંખે, બળાત્કારે ઉપડતા એ મુનમની રજા લે છે.
પઢીઓની નિરવ શાંતિ. એક બાળક શેકને ખભે. એક શેઠાણી પાસે. પગપાળા નગરની બહાર નીકળી ચાલ્યા જ જાય છે. નમસ્કાર મહામંત્રનું યુદ્ધ સ્મરણ બંનેનું માનસિક આલુ છે. ભારે થાક અને હેરાનગતિમાં વીસેક માઈલ કાપી નાખ્યા, ત્યાં કેઈ નગરનું પ્રદર આવ્યું. ઘેઘુર વડલા નીચે બેઠા થાક ઉતારવા. થાક તનને અને મનને. આમ તે તાજગીમાં જ હતું. અમૃતસીંચન મહામંત્રનું ચાલું જ હતું.
આવા દિલદાર અમને પદય પણ બેચાર પામર બની જાય છે. આ એનું સ્વાગત-ન એને શે. જાણે એને કાંઈ અધિકાર જ એ આત્મા પર ચાલે નહિ. કંટાળીને ભાગવાની જ વાત કરે ને? બિચારો પદય ! એને ઠેકાણે કઈ અને પુણ્યદય આવીને ખડે થઈ જાય તો પણ નવાઈ નહિ. ટી તે ધીર વીરની જ થાયને? કુંદન જ કસોટીએ ચઢે. અરે અગ્નિમાં પણ પ્રવેશે. ભારતવર્ષની ભવ્ય ભૂમિનું-આર્યત્વ-આર્યત્વની ટેચ સમુ જૈનત્વ એનું આ છે અમીર અને તેજ.
હાથમાં ચાંદીને સુંદર કળશે છે. મુખ પર લાલી છે. સુખી શેઠીઓ મંદ ગતિએ ભગળે જઈ ચા આવે છે. નજર પડી એની વડલા નીચે. જાણે નેમચંદ શેઠની ભાગ્યવી જ નજર નાખતી હોય. શેઠીયાની દ્રષ્ટિ પારદર્શક
