________________
૧૯૨
તદ્દન ઊંધા પાટા જનતાને અંધાવા માંડયા. શાસનમાં ભયંકર શૂળ ખાસવામાં આવ્યું.
ખીજી બાજુ અંગ્રેજ શાસકેાએ એજ્યુકેશન સીવીલીઝીશેન અને પ્રગતિની સુવાળી જાળ પાથરવા માંડી. જુવાળ વધતા ચાલ્યે. પાયામાં ઘા કરવા માટે દીક્ષાના પરમ પવિત્ર સિદ્ધાંતને તદ્દન ઉંધી રીતે ચિતરવા મડયા. લાભ શું ન કરાવે ? છાપાની સૃષ્ટિ પણ તેમાં સપડાઇ. આવા ભયંકર હુમલાના કપરા કાળમાં પ્રાતઃ સ્મરણીય પૂ. વિજયદાનસૂરીશ્વરજીએ કમાલ કરી. નિજના શિષ્ય પૂ. પ્રેમવિજયજી અને પ્રશિષ્ય પૂ. રામવિજયજીને સપૂર્ણ દ્વાર આપી, રક્ષા-પ્રેરણા આપી, ચાક્કસાઇ કરતા રહ્યા, શાસનસિધ્ધાંત રક્ષાના કપરા કાળ હતો. રાજ્યામાં પણ લાગવગથી ખાટા ચિત્રો રજુ થવા માંડયાં. અમ જેવા કેઇ વિરાધના વંટોળમાં સપડાયા.
અધુરામાં પુરૂં પવિત્ર ઉપધાન-ઊજમણા અઠ્ઠાઇ મહેાત્સવ, શાસન પ્રભાવક શેાભા યાત્રાએની પણ ટીકા ટી.પણ શરૂ થયા. વીરના ગણવેષમાં રહેલાઓએ પણ છડેચેાક ટંકા આપ્યા. આમ જૈન શાસન અને શાસનની વિશ્વકલ્યાણકર પ્રણાલિકા ચુંથાવા માંડી. ભવ્યે જનેની આત્મસંપત્તિ ખુલ્લા બજારે લૂંટાવા માંડી.
હવે કરવું શું? પણ પૂ. વિજયદાનસૂરીશ્વરજી એટલે શૂરાતનના ખજાના. પૂ. ઉ. વીરવિજયજીના સુશિષ્ય પુ. વિજયકમળસૂરીશ્વરજીના મુખ્ય પટ્ટધર પરમાકારી–વમાન સાધુગણુના આદ્ય સ્વામી શ્રી સુધર્માસ્વામી ગણધરની પાટપરંપરાને પૂર્ણ વફાદાર કેમ આ બધું જોઈ રહે? કેમ ચલાવી લે?
