________________
૧૯૧ થયા. પણ પૂ. શ્રીની હાજરીમાં સઘળુ નિષ્ફળ. કારણ કે નિડર શાસ્ત્રીય વક્તા હતા. નૈષ્ઠિક બ્રહ્મચર્યનું તેજ હતું. શ્રધ્ધા નાભિમાં હતી. સ્વ–પર આત્મકલ્યાણ હૈયે રમતું હતું. ચારિત્ર ચુડામણિ હતા.
તેઓશ્રીના સ્વર્ગગમન બાદને કાળ એક જબરજસ્ત આધિનો હતે. જૈન કુળમાં જન્મેલા અને આપણું ગણાતાને અમુક ભાગ ઉધે માર્ગે ચઢી ગયે. તે આત્માઓમાં બુદ્ધિને વિપર્યાસ જન્માવવામાં આવ્યું. જન્માવનારા માન-કીર્તિના ભૂખ્યા અને લેકહિતમાં રંગાએલા. શાસ્ત્રને અને તદ્દગત દષ્ટા તેને અવળી રીતે ખતવનારા. કંઈકના શ્રધ્ધાધનનો નાશ થયે. ક્રિયામાર્ગ પર પણ તરાપ આવી. જ્ઞાનની પરબેને નામે મિથ્યાજ્ઞાનનું વહેણ વહેતું થયું. તેને તે વખતના અને અદ્યતન પરિણામેની ચર્ચામાં ઉતરવું અપ્રસ્તુત થઈ પડશે. આવા કપરા ટાઈમમાં પૂ. શ્રીને સુભગ વાર પૂ. ગીતાર્થસૂરિ પુરંદર શ્રીમદ વિજયદાનસૂરીશ્વરજી મહારાજા અને કવિકુલ કિરીટ શ્રીમદ્દ વિજયેલબ્ધિસૂરીશ્વરજી મહારાજા કટિબધ્ધ હતા. “તમતરણ નામને ભયંકર કેટિના લેખથી શ્રી ભદ્રબાહસ્વામી ૧૪ પૂર્વ ધર શ્રત સ્વામીથી માંડી પ્રાયઃ સર્વ સૂરિપુરંદરને અને અન્ય પ્રકૃષ્ણ મહાત્માઓને વિચિત્ર દષ્ટાંત દ્વારા કેવા ચિતરવામાં આવ્યા તે આલેખવાને કદાચ આ વિશેષાંક
એ છે પડે. તે સામે નિડરતાથી–સ્પષ્ટતાથી રદિઓ પૂ. વિજય લ. સૂ. એ અને તે વખતના પૂ. રામવિજ્યજીએ આપે. પણ સાધુ સંસ્થામાં સૈદ્ધાતિક સત્ય બાબત દ્વિધાનું બીજારોપણ થયું. સત્યને સંપૂર્ણપણે પકડીને પ્રચારનારાની સામે કાદવ ઉછાળવા માંડયે જમાનાને નામે
