________________
૧૩૪.
વધતું જાય. આકર્ષણ પણ અનેરૂ બનતું જાય. દાન અને દયાના ધોધ વહે. અનુકંપાનાં દ્વાર ખુલી જાય.
ઉઘાડા સુવાનું કે ભૂખે પેટે પીડાવાનું રહે નહીં. દીન દુઃખીને સહાયક વર્ગ વધી જાય. દાયક અને યાચક વચ્ચે પુણ્ય-પાપની ચર્ચાઓ થાય, પુણ્ય પાપનાં તવને સુંદર બંધ પ્રસરે. પરને પીડવાનું અને અન્યને લુંટવાનું ગમે જ નહીં. સૌના પ્રત્યે પ્રેમ અમીનાં ઝરણું ઝરે.
ભાવદયાનું ઝરણું દ્રવ્યદાનથી પણ અધિક. શાંતિ આપવા મથે. અસાર લમીથી સારભૂત આત્મતત્ત્વને સંગ્રહી લે. આતમ ગુલાબ વિકસ્ય જ જાય. કરમાવાની વાત નહીં, પાંદડી કરમાવાની કોઈ તક નહીં. સુગંધ-ફેરમ અક્ષયઅખૂટ અને પછી તે આત્માની અસલ લાલી સર્વતમુખી ખીલી ઉઠે ઝળકી ઉઠે.
એના તેજ-અંબારમાં કંઈકનાં અજ્ઞાન અંધકાર નાશ પામે. પ્રકાશના કિરણે વ્યાપક બનતાં દુનિયાભરમાં સાચી શાંતિની સ્થાપના થાય. મેટે ભાગે સૌ આપવા ઈચ્છ, લેવા નહી. શ્રી રામ શ્રી ભરતને ગાદી લેવા કહે. શ્રી ભરત શ્રી રામને કાલાવાલા કરે. અને પેલાં શ્રી કૈકેયી અરણ્યમાં દેડી જાય. શ્રીરામને સમજાવીને પાછા લાવવા.
આ છે સંસ્કારની ભૂમિ. આ છે આર્યાવર્તની આર્ય ભૂમિ. “ગુલાબની ફેરમ કદી અસ્ત ન પામે. કોઈને કી આતમ ગુલાબ ખીલતું હોય કે અન્યને ખીલવતું હોય સદા સુંદર સુરમ્ય “ગુલાબમય ભારતવર્ષ વિકાસ પામે. સાચા સંસ્કારનું ધામ બન્યું રહે, નિજના ગુલાબની પાંદડીઓમાંથી પ્રકાશને પાથરતું રહે. અને નિજની ભવ્ય તાને વિશ્વવ્યાપી બનાવી વિશ્વકલ્યાણની કામના પૂર્ણ કરતું રહે. આ “ગુલાબ” પણ એવું જ કાર્ય કરે.
