________________
૧૩૩ સંપત્તિ-વૈભવના માલિક ભોક્તા બીજા બને. સંપત્તિ પ્રાપ્ત કરવામાં કરેલ પાપને ઢગ પરલેકમાં સાથે થાય.
આ છે ભેદજ્ઞાન આત્મા અને શરીરનું. આ જ્ઞાન એટલે પ્રશમ રસ અને પ્રસન્નતા. સુખમાં સુખી દુઃખમાં પણ સુખી, સુખમાં ઉન્માદ નહીં. દુઃખમાં દીનતા નહીં. મુખ ખીલતા ગુલાબ જેવું. આજુ બાજુના માણસે પણ સમતા સુરભિ પામે. એ સુરભિની પરાગ–પિળમાંગામમાં-દેશમાં–વિશ્વમાં ફેલાય. કંઈકને આત્મ-ગુલાબનું આકર્ષણ થાય. આત્મ-લાલી ખીલી ઉઠે. ખીલી ઉઠે વિશ્વની વાડી. શાંતિ-સમાધિ અને સુખની ફેરમ વિશ્વમાં ફેલાય. આ છે ગુલાબની કળામય આછી ગુલાબી લાલી.
આ કાળના સ્થાપક શ્રીમદ્ તીર્થંકરદેવ. આત્મકળાના પિતામહ, આત્માની અનંત શક્તિના પ્રગટ કર્તા. ઉન્ચાર્મ ચડેલા આત્માને સન્માગે સ્થાપનાર-સર્વદા અનંઅક્ષય સુખમાં આત્માને મહાલતે બનાવનાર.
સદાના આનંદને માટે બે માર્ગ બતાવ્યા. સાધુજીવન અને શ્રાવકજીવન. પહેલામાં સંસારના સર્વ પદાર્થને ત્યાગ. બીજામાં અશે ત્યાગ અને સર્વ ત્યાગની ભાવના. સન્માર્ગના એક જાગતા પ્રચારક અને બીજા સહાયક અને સેવાભાવી.
ધર્મના ચાર પ્રકાર પ્રકાશ્યા, દાન-શીલ-તપ શુદ્ધ મનના શુભ વિચારે. તે માટે ત્રણ તેજસ્વી તત્વ બતાવ્યાં (સમ્યગ) દર્શન-જ્ઞાન અને ચારિત્ર. અનુસરે તે તે ફાવે જ ફાવે. પણ શ્રદ્ધા સંવેગથી હૈયામાં ધારણ કરે તે પણ તેનાં ફળ ચાખે.
આવા શ્રદ્ધાયુક્ત માનવ-ગુલાબ અનેક નવ્ય ગુલાબેને સજે. પછી તે એની પરંપરા ચાલે. અને પરાગ-ટેક
