________________
૧૨૬ આપણા દીગમ્બર ભાઈઓના કઈ પણ તીર્થ પર હકક કરતે ગયે નથી. તેને પ્રચાર પણ કર્યો નથી. જરૂર પોતાની સંપૂર્ણ માલીકીના વહીવટી તીર્થોમાં પણ ખૂબ જ ઉદારભાવે, દર્શનની, પૂજનની અને વધુ પડતી ઉદારતાના અમલે સ્વતંત્ર સ્થાન કરવા દેવાની પણ સ્થિતિ સર્જી છે.
આ બધાના પરિણામ મીઠા આવ્યા કે કડવાં? એની તેજ-છાયા આલેખવાની જરૂર રહેતી નથી. આપણે તે પરિસ્થિતિની વાસ્તવિક્તાને ખડી કરવી છે. કડવાશ દેખાય તે દૂર કરવી છે, પીઠાશ મારક, ઘાતક અને મહાઉપાધિ કારક બની રહેતી હોય તે વિચાર કરે છે. ભાઈચારો બની રહે અને છાશવારે પડતી મહાહાલાકી કાયમ માટે દૂર થાય એ માર્ગ કાઢવે છે. “સાપ મરે નહિ લાઠી ભાગે નહિ અને કોઈને ડંખ દે નહિ એવું શાણપણ શોધવું છે.
ભગવંત શ્રી મુનિસુવ્રતસ્વામીના શાસનકાળની આ વાત છે. માલી-સુમાલી વિદ્યાધરે. પૂજા પ્રભુશ્રીની કર્યા વિના ભજન નહિ લેવાનો નિયમ. તેમાંથી મૂર્તિનું નિર્માણ. સરોવરમાં પધરામણ. શ્રીપાલકુષ્ટિ (શ્રીનવપદજીને શ્રીપાળ જુદા)નું અંગપ્રક્ષાલન-કઢનાશ-પ્રભુશ્રીનું અધવચ્ચે અદ્ધર રહેવું. શ્રીપુરનગર-પ્રતિષ્ઠા મહોત્સવ. ત્રિકાળપૂજન.
કાળબળે પ્રતિમાજી નીચે આવતા ગયાં. હમણાત અંગલુછણું નીકળે ત્યારબાદ વે-દિગ. વચ્ચેના વિવાદ, વર્ષોની રામાયણ પછી પ્રિવિકાઉન્સીલને ચુકાદ. દિગમ્બર ભાઈએ પૂજનમાત્રના ત્રણ કલાકીવારા-માલકી. વહીવટ
