________________
૧૨૧ એ સ્મિત ભર્યું મુખડું ભૂલાય એમ નથી. આત્મ રમણતાના એ ઉદ્દગારોને ગુંજ મનમાં ગુંજ્યા જ કરે
જે સમજ” કહી સાધુ જીવનની આંટિઘુંટી આંખ સામે ખડી કરનાર કાબેલ જાદુગર ગયે. સંયમ-મંત્ર કુંકનાર ગારૂડી ગયે. પણ એ મીઠી યાદ-સમય પરનાં સ્વસ્તિક વચન-આંખમાં આંખ ઠેરવી આપેલી પ્રેરણાઓ તે જીવતી જાગતી જ છે. એ જ ર વડે સ્વર્ગમાં પણ આકર્ષિત રહેશે લેખકને આત્મા.
યશગાથાઓ રચાશે. કાવ્ય અને પ્રશસ્તિઓનું પ્રકાશન થશે. સાચા મહાપુરૂષને પુરૂષાર્થ ભારતભરમાં ચિરંજીવ થશે પણ સેવક તે નજની સાદી ભાષામાં–હૈયાની નમ્રતાથી મહેપકારીને ઉપકાર ભાવને સતત આંખ સામે રાખી નત મસ્તકે કેટીશઃ વંદનાની પાંખડીઓ પરમ પવિત્ર ચરણ કમળમાં ધરી તેષ માને છે.
| તીર્થો અને આપણી જવાબદારી. સંસાર સમુદ્રથી તારે તે તીર્થ. એવાં પવિત્ર તીર્થો ભારત- ! ભરમાં પથરાએલાં છે. એ તીર્થોની જાળવણીની જવાબદારી પણ આપણી એટલી જ છે. સમેતશિખર, કેશરીયા, અંતરીક્ષજી, મક્ષીજી જેવા તીર્થોમાં આપણી કેટલીક બેકાળજીથી 3 અંતે આપણે થોડું-ઘણું ગુમાવવાનું બન્યું છે. પૂ. મહા | રાજશ્રીએ આ અંગે આપણી સમક્ષ કેટલીક હકીકતો રજુ કરી છે તે તે વિચારણીય છે એટલું જ નહિં પણ તીર્થ રક્ષા અંગે જાગતા રહેવાની જરૂર છે.
