________________
૧૧૧
પરમપૂની પરસ્પરની વિચારણા હવામાં ગુંજતી. જાણે સીધોસાદો બરફને થર ન જાપે હોય, સીમલાની કાતિલ ઠંડી
પણ એ કાતિલ ઠંડીમાં યુવાન હૈયાઓની શ્રદ્ધા ઓગળી જાય. જમાનાને નામે કઈક ગુલબાંગે વધુ વહેતી થાય. ગુબાંગે સત્યને પણ અસત્ય ઠેરવે. તે પડદા નીચે પામરે ધર્મવંસક પ્રવૃત્તિ કરી શકે અને એનું પરિણામ વ્યકિત કરતાં સત્યનું રક્ષણ પ્રાણસમ નહિ? કાળ જોયા કરવાને ને આંખ મિચામણાં કરવાનું જ છે? - ઘરમાં આછી આગ લાગી છે, વાલીનને સૂર કર્ણ પ્રિય બન્યો છે, આગ વધતી ગઈ, વાલીન સુરક્ષિત રહેશે ? વગાડનાર સાંભળનાર બને? પરમ પ્રભુને પરમ તારક માર્ગ કીડાઓથી કરાઈ રહ્યો છે, જાળી જેવો બનતા જાય છે, તે ટાણે પણ તદ્દન ઉપેક્ષા? હૈયા કંઈક પૂનાં પણ કરાતાં હશે, પણ આપણે શું કરીએ ? આપણું પુણ્ય નહિ, ના, સૌ સૌના પ્રમાણમાં પ્રયત્ન આદરી કાથીને વળ ચઢાવા માંડે. અન્ય સબળને સહકાર પ્રાપ્ત કરે, કાંઈ અશકય નથી. પિતાપિતાનામાં બળ જાગૃતિ ખર્ચાય છે કે નહિ? દેરડું બનશે જ.
આ તે ચિકિત્સાને પ્રાસંગિક ઉપાય વિચાર્યું પણ મહાશાસનમાં રહેલે પંચાચારમય સુધમ સર્વને રફાક બની રહે તે માટે તેની અંદર રહેલી મહાત–૩ોત, પ્રકાશ અને છાયા તે જેવા જ જોઈશે ને ?
જ્ઞાનની મહાત ત્યારે જ પ્રાપ્ત થાય છે કે જ્યારે દર્શનને ઉદ્યોત હૈયામાં જામે છે. સમ્યગ્દર્શનને પરમ પૂર્વધર
