________________
૧૧૦
જ્ઞાનભંડારા ભલે ફાલે કુલે–નવ્ય સર્જાય પણ તેની અંતિમ માલિકી કેાની ? ઉપાશ્રય કે જ્ઞાનમ દિાને નામે ભલે નવ્ય ઈમારતા સર્જાય પણ તેની માલિકી વ્યકિતની તે નહિં જ ને ? તીથૅ-દેરાસરજી, જ્ઞાન-ભંડારા-મંદિા, તેની રક્ષકપાષક રકમો-ઉપાશ્રયા શાસનના જ ગણાયને ? તેની વ્યવસ્થા શાસનના સિદ્ધાંત–કાનુન પ્રમાણે જ થાય ને ? મનઘડત વિચારા અને કલ્પનાએ શુ કામ આવે? પક્ષીય ધેારણ એ જ 'નુ' મૂલ આખરે ને ?
સંભળાયું, વંચાયુ, લખાયું અને હજુ પણ અંધકારયુગને ભૂલાવે તેવી તે કહાની ગવાયે જાય છે. કેટલી બધી શાસન માલિન્યની કહાની હશે? કે સૌનાં હૈયા પ્રજળી ઉઠયાં છે, પણ વ્યકિત કે સમૂહ કે સત્તાના કાઈ પક્ષીય ધારણે તે કહાની ઉપર જગત્ ઝબકી ઉઠે, એવા આંચળ ઓઢાડ્યો. રે કાળ તારી પણ અલિહારી !
ઠીક, કવશ પ્રાણી ભૂલે. ભયંકર પાપની ગર્તામાં પણ ગબડી જાય. કદાચ વ્યકિતગત અપેક્ષાએ કરૂણા નજરે ફામાપાત્ર પણ બને. પણ સમષ્ટિ દૃષ્ટિએ, જનમન પવિત્રતાની દૃષ્ટિએ, વિશાળ વ્યાપક પવિત્ર સાધુ સંસ્થા અને સ કલ્યાણકર મહાશાસનની દૃષ્ટિએ શુ ? વ્યવસ્થિત બદી, આકરો ચેપ, વધુ મરકી જ વ્યાપક રૂપમાં ફેલાવેને ? આથી વધારે સમીક્ષા પણ શી !
આ એક કરડુ ઘાતક દૃષ્ટાંત આંખ સામે રાખીને પણ, નથી તા સમુદાયના સ્વામીના સૂર સંભળાતા, નથી તા સમુદાયના ખળભળાટ જણાતા. નથી તે અન્ય સુવિહિત
