________________
જીવનભર શ્વાનજીવન ગુજારીને પણ ભેગે પગ મેળવવા મજુરથી પણ બુરે ઢસરડે કરી જીવવા મથવું. તેમાં અશક્ય અપ્રાપ્યની પણ લાલસા. ત્યારે દેહ છોડીને જવાનું નકકી, જનાર કેણ એને ખ્યાલ જ નહિ. કયાં જશે! શું થશે એના વિચાર નહિ. શાથી જીવનભર ભયંકર વિટંબણ ભોગવી ? સુખને લેશ નહિ દુઃખને પાર નહિ. આની પાછળ કારણ શું? એની કલ્પના કરી વાનું પણ નહિ. * આવા ભયંકર કટિના જમાનામાં ક્ષેમકર તવ જેવા મળે ? જેવા મળે તે આનંદ ખરે? ક્ષેમકર તત્વની સાક્ષાત મૂર્તિ દેખાય તે હાલતી ચાલતી અને જીવંત ! વિલાસ અને લાલસા લલચાવી રહ્યા હેય. ભેગ-ઉપભેગની સામગ્રી કુદકે વધતી હેય. સુંવાળા સ્પર્શની ઝંખના રાત દિવસ પડતી હોય. એને વળી સંસ્કાર કેન્દ્રનું ઉપનામ અપાતું હોય. સમાજ સેવા વર્ગને “સીવીલાઈઝડ' તરીકે અપનાવતે હેય. વેષવિભૂષા વિકારવૃત્તિને વેગ આપતી હેય. સીનેમાસુષ્ટિ સંસ્કાર સૃષ્ટિને બાળી ખાખ કરતી હોય. જીવનની રહેણીકરણી પશ્ચિમાત્ય ઢબને વરી હોય. ખાનપાન અને હરવું ફરવું, હરાયા ઠેરના અનુકરણમાં પરિણમાયું હોય, છતાં શિક્ષિત વર્ગમાં બોલબાલા ગણાતી
હોય.
આવા લલચામણા કાળમાં ક્ષેમ કર આર્ય સંસ્કૃતિની વાત કરવી મુશ્કેલ, ત્યાં તે તેને અપનાવવી. અપનાવીને કેકને અળખામણું બનવું. અપમાનિત બનવું. છતાં તેમાં અડગ બની તેમાં આગળ વધવું. તેની શિખર
