________________
તેમની પાસે સુરત, અમદાવાદ વગેરે ગામના કેટલાક ભાઈઓ આવ્યા હતા ત્યાં અનુપચંદભાઈ પણ ગએલા હતા, તેઓને એ બાબતમાં સેનપ્રશ્ન હીરપશ્ન વિગેરેના પુરાવા આપી તેઓનું સમાધાન કર્યું. સઘળા એ પ્રમાણે કરવા સમ્મત થયા.
સં. ૧૯૮માં ભાદરવા સુ. પને ફાય હતો અને આખા તપાગચછે ભાદરવા શુદિ૪ના દિવસે સંવછરી પર્વની આરાધના કરી હતી. પણ શ્રી સાગરજી મ.ના સમુદાયે આ વખતે પણ ઔદયિક ત્રીજને ચોથ કલ્પીને આરાધના કાર્યક્રમ બહાર પાડે હતું. જેની સામે શ્રી વિજયનીતિસૂરિજી મહારાજે એક પુસ્તિકા બહાર પાડી તેને વિરોધ કર્યો હતે.
આ પ્રમાણે લગભગ ૪૦ વર્ષમાં ત્રણવાર ભાદ્ર સુ. પ ને ક્ષયે પૂ. સાગરજી મ. સિવાય પ્રાયઃ બધાએ ચતુથી અવ્યાબાધ આરાધના માર્ગ તપાગચ્છમાં કબુલ રાખ્યું હતું. જરૂર કેટલેક સ્થળે બીજા પંચાંગને આધારે ૬ ને ક્ષય માની તેષ લીધું હતું. પણ તે વર્ષમાં ન આવેલી ભાદ. સુ. ૫ બે ૧૯૯૨માં આવી અને તેથી ક્ષયને માનનારા પણ વૃધ્ધિમાં ગોટાળે ચડી ગયા. અને કહેવું જોઈશે કે આ બાબતમાં અંતર્ગત મુખ્યતઃ પૂ. નેમિસૂ. મ. હતા. પછી તે અનેક પ્રકારના દેલને વહેતા થાય એ સ્વાભાવિક છે. પણ તેને બહુ ગણનામાં લેવા ગ્ય નહિ.
સં. ૧૯૯૭ માં પૂ. બાપજીએ અમદાવાદમાં પોતાને વ્યાખ્યાન સભામાં પૂછાએલ પ્રશ્નોના ઉત્તરમાં જણાવેલ કે શાસ્ત્રની આજ્ઞાની વિરાધના થાય એવી પરંપરા હોય જ નહિ...આપણે સંમેલન (૧૯૯૦) થયું તે વખતે આ વાત કરી હતી, પણ તે વખતે તે–
