________________
(५६) हवे विनय थोडो छता पण बहुमाने करीने फळनी प्राप्ति थाय छे, तेपर दृष्टांत कहे छे. कोइ एक पर्वतमाथी पाणीना झरणा वहेता हता. ते ठेकाणे एक शिवनी मूर्ति प्रत्यक्ष प्रभाववाळी हती. तेनी कोइ एक ब्राह्मण हमेशां शुद्ध थइने चंदन पुष्पादिकवडे बहु भक्तिपूर्वक पूजा करतो हतो. अने एक भिल्ल एक हाथमां धनुष अने बाण राखीने, एक हाथमां बिलिपत्र लइने तथा मुखमां पाणी भरीने तेनी पूजा करवा आवतो. ते प्रथम करेली ब्राह्मणनी पूजाने पगवडे काढी नांखी. ने कोइ प्रकारनी बीजी पूजानी सामग्री विना मात्र मुखमां भरेला पाणीना कोगळावडे ते मूर्तिने नवरात्री तेनापर बिलिपत्र चडावतो,परंतु ते अंतःकरणना बहुमानथी पूजा करतो हतो. मूर्खपणाने लीधे योग्य प्रकारनो विनय करवानुं तेने ज्ञान नहोतुं. तोपण केवळ बहुमानथीज प्रसन्न थयेला शिव तेनी साथे हमेशां कुशळ प्रश्नादिक वार्ता करता हता. एक दिवस ते वृत्तांत पेला ब्राह्मणना जाणवामां आव्यु, त्यारे तेणे क्रोधथी शिवने उपालंभ दीधो के-" हे शिव ! तुं पण ते भिल्ल जेको ज जणाय छे. " त्यारे शिवे तेने को के-" ए भिल्ल मारापर अत्यंत अनुरागी छे तेनी तने काले सबारे खात्री थशे." ते सांभळीने ब्राह्मण तेनी अवगणना करीने घेर गयो. बीजे दिवसे प्रात:काळे शिव पोतानुं एक नेत्र काढी नाख्यु. थोडीवारे ब्राह्मण पूजा करा आव्यो, ते ते प्रमाणे जोइने कांइक खेद करीने उभो रह्यो. एटलामा पेलो भिल्ल आव्यो. तेणे पण शिवनुं एक नेत्र जोयुं नहीं. तेथी ते घणो ज खेद करवा लाग्यो, अने तरत ज भालावडे पोतार्नु
