________________
(૨૪૯) "सद्देसु अ भद्दयपावएसु, सोयविसय मुवगए । तुट्ठेण व रुट्ठेण व समणेण सया न होअव्वं ॥ १॥
સુ'દર કે, ખરાબ શબ્દ કાનમાં આવતાં સાધુએ ખુશ અથવા નાખુશ હંમેશાં, ( કોઇપણ વખતે ) ન થવું. એજ પ્રમાણે રૂપગધ વિગેરેમાં પણ જાણવું, તેથી, શબ્દ વિંગેરેમાં પણ મધ્યસ્થતા રાખનારા શુ કરે ? તે કહે છેઃઆ ગુરૂની ઊપાસના કરનાર શિષ્ય જે વિનાય છે, તેને અથવા, મેાક્ષાભિલાષી બીજાને પણ આ ઉપદેશ છે. કે, તું સારી રીતે જાણુ કે, ઐશ્વય, વૈમન વિગેરેથી મનની જે પ્રસન્નતા છે, તેને દુર કર. આ મનુષ્ય લેાકમાં જે સયમ વિનાનુ' જીવિત છે; તેને ત્યજી દે, અથવા વૈભવ વિગેરેથી કુદરતી જે આનંદ થાય છે, કે મને આ આવી ઉત્તમ સમૃદ્ધિ મત્રી છે, મળે છે. અને મળશે. એવા જે વિકલ્પ થાય છે, તે આનંદના વિકલ્પને પણ તું નિહૈં, વિચાર કે આ1 પાપના કારણ રૂપ અસ્થિર સમૃદ્ધિવડે શું લાભ છે ! કહ્યું છે કે:विभव इति किं मदस्ते ! च्युतविभवः किं विषादमुपयासि ? करनिहितकन्दुक समाः पातोत्पाता मनुष्याणाम् ॥ १ ॥
અમારા વૈભવ છે, એવા તને મદ શુ કામ થાય છે! અને વૈભવ જતાં ખેદ કેમ કરે છે? તું જાણતા નથી કે માણસાને મળેલી રિદ્ધિ હાથમાં રમવાના દડા માફક પડે છે,
