________________
(૨૪) कमिजासि त्तिमि ॥ नारई सहई वीरे, वीरे न सहई रतिं । जम्मा अविमेण धीरे, तम्हा वीरे न s; II (હૃ. ૧૮)
સંસારી જડ વસ્તુમાં મારાપણાની મતિ તેને જે સાધુ પરિગ્રહના કડવાં ફળને જાણે છે, તે છેડે છે. તે પરિગ્રહ દ્રવ્યથી અને ભાવથી એમ બે પ્રકારે છે, તે બંને પ્રકારની પરિગ્રહની બુદ્ધિ છોડવાથી અંતરને ભાવ પરિગ્રહ પણ નિધિધ કર્યો, અને પરિગ્રહની બુદ્ધિ વિષયને પ્રતિષેધ કરવાથી બહાર દ્રવ્ય પરિગ્રહ પણ તજવાને કહ્યા અથવા કાકુન્યાયે લઈએ તે એમ અર્થ થાય છે, જે પરિગ્રહના વિચારતું મલિન જ્ઞાન છેડે, તેજ પરમાર્થથી બહાર અને અંદરને પરિગ્રહ છેડે છે, તેને અર્થ આ છે.
સંબંધ માત્રથી ચિત્તના પરિગ્રહની કાળાશને અભાવ છે. જેમ નગરમાં સાધુ રહે, અથવા પૃથ્વી ઉપર બેસે, છતાં જેમ જનકલ્પી મુનિને નિષ્પરિગ્રહતાજ છે, તેમ સ્થવિર કલ્પને પણ જાણવું, તેથી શું સમજવું તે કહે છે.
જે મુનિ જાણે છે કે દેશમાં મુખ્ય વિદ્ધને હેતુ તથા સંસાર ભ્રમણનું કારણ છે, તે પરિગ્રહ મમત્વથી છુટવાના વિચારવાળે છે, તેજ દેખતે છે, તેણેજ મેશને માર્ગ જ્ઞાનાદિક જેવું છે, તે દ્રણ પથ છે.
અથવા દષ્ટ ભય લઈએ તે સાતે પ્રકારને ભય જે
