________________
(૨૪૫) કર એટલે, સર્વથા અથવા, નિશ્ચયથી પ્રાણીઓને જુદા જુદા દુઃખની અવસ્થા જેમાં થાય તે “નિકરણ” અથવા
નિકારક છે, અને તેજ અશુભકર્મ શરીર મનનું દુઃખ ઉત્પાદક છે, તે કમને સાધુ ન કરે, એટલે જેથી પ્રાણી-ઓને પીડા થાય તેવું કૃત્ય સાધુ ન કરે, (સાધુએ કઈ પણ જાતને પાપારંભ ન કરી તેથી શું થાય તે કહે છે.
આ જે સાવદ્ય વેપારની નિવૃત્તિરૂપ-પરિણા છે, તેજ તત્વથી પ્રકર્ષથી “પરિજ્ઞાન કહેવાય છે, પણ શિશુષ (ઠગની) માફક મેક્ષ ફળ રહિત જ્ઞાન નથી.
આ પ્રમાણે જ્ઞ–પરિજ્ઞા, તથા પ્રત્યાખ્યાન પરિજ્ઞાવડે પ્રાણને નિકાર ( હિંસા ) છોડવાવડે સાધુને મોક્ષ મળે છે, એટલે કર્મો શાન્ત પામે છે, સંપૂર્ણ જેડલાં રાગ દ્વેષ વિગેરેનાં છે, તે બધાં સંસાર ઝાડનાં બીજ રૂપ કર્મ છે, તેને ક્ષય થાય છે, તે જીવ હિંસાની ક્રિયા દૂર કરનારને થાય છે.
અને આ કર્મ ક્ષયમાં વિન રૂપ જીવ હિંસાનું મૂળ આત્મામાં વિષય વાસનાનું મમત્વ છે, તે દુર કરવા કહે છે. __ जे ममाइयमई जहाइ से चयइ ममाइयं, से हदिपहे मुणी जस्स नत्थि ममाहयं, तं परित्नाय मेहावी विइत्ता लोग वंता लोगसन्नं से महमं परि
