________________
(૧૭૩)
રહેવાને ઇચછે છે. નિર્ધન પણ પિતાનાં શરીરને સંભાળે. છે. રેગી પણ જીવવામાં કૃતાર્થ માને છે.
તેથી આ પ્રમાણે સર્વ પ્રાણી સુખના જીવિતના અભિલાષી છે, અને સંસારી–નિર્વાહ આરંભ વિના નથી, અને આરંભ છે, તે પ્રાણીને ઉપઘાત કરનાર છે, અને પ્રાણીએને પિતાનું જીવિત વધારે વહાલું છે, તેથી વારંવાર ગુરૂમહારાજ ઉપદેશ આપે છે કે-દરેકને સર્વદા ઈદ્રિના વિષય. વહાલા છે, અને તેથી વિષાને ધ્યાનમાં રાખીને શું કરે છે? તે કહે છે. બે પગવાળાં દાસ દાસી, ચાર પગવાળાં ગાય ઘેડા વિગેરે ઉપભેગમાં લઈને, ધનને સંચય કરીને, મન, વચન, અને કાયાથી કરવું કરાવવું અને અનુમોદનાવડે પિતાનાં મનુષ્ય-જન્મમાં જે કંઈ જીદગી પરમાર્થમાં ગુજારવી જોઈએ; તેને બદલે તેને આરંભમાં, એટલે પાપકર્મમાં શેકીને વ્યર્થ કરે છે. તે વખતે અર્થમાં ગૃઢ થયલે પિતે કલેશને ગણતું નથી. ધનને રક્ષણ કરવાને પરિશ્રમ વિચારતે નથી તથા તેની ચંચળતાને ધ્યાનમાં લેતા નથી, તેના નકામાપણાને વિસરે છે. (ધનના અપાશે ભૂલીને લાભ જ નજરે જુએ છે, અને પાપમાં રક્ત રહે છે.) કહ્યું છે કે
कृमिकुलचित्तं लालाक्लिन्नं विगन्धि जुगुप्प्तितं, निरुपमरसप्रीत्या खादन्नरास्थि निरामिषम्। सुर
