________________
૧૨૩
કલાવતી કહે “સ્વામીનાથ! મારે માટે આપને સંતાપ ભેગવવો પડયે, મને દુઃખ ઉત્પન્ન થયાનું જાણું આપને દુઃખ થયું, એ મારા ઉપરની આપની કૃપા પ્રભાવ છે. સ્વામિન ! આપણે દુઃખને વિષે પડયા છતાં પણ સુખમાં સ્થિત થયા એ સર્વે પુત્રના પુન્યને પ્રભાવ સમજે. ધન્ય છે તે ગુરૂ મહારાજને કે જેણે આપને સદબુદ્ધિ આપી, મને તેમનાં દર્શન કરાવો ! '
રાજા કહે “આપણે પ્રાત:કાળે વંદન કરવા જઈશું. '
એ પ્રમાણે સ્નેહલાપ કરતા ક્ષણદા ક્ષણરૂપ જણાઈ.. પ્રભાતે દંપતિ સર્વ સમૃદ્ધિ સાથે સૂરિ મહારાજને વંદન કરવા ચાલ્યા. ત્યાં જઈ ગુરૂષાદને પરમ ભકિત પૂર્વક વંદન કરી. અનુક્રમે યાચિત સ્થાને સર્વે બેઠા. તે સમયે ગુરૂશ્રેષ્ટ શીલ મહાભ્યદેશિની દેશના આપવી શરૂ કરી.
शीलं प्राणभृतां कुलोदयकरं शीलं वपुर्भूषणं, शीलं शौचकरं विपद्भयहरं दौर्गत्यदुःखापहं; शीलं दुर्भगतादिकन्ददहनं चिन्तामणिः प्रार्थितो, व्याध्रव्यालजलानलादिशमनं स्वर्गापर्वगपदम् ॥१॥
પ્રાણીઓને શીલ, કુળનો ઉદય કરનારૂં, શરીરને ભૂષણરૂપ પવિત્રતા કરનારૂં, વિપત્તિ અને ભયને હરનારૂં, દુર્ગતિ અને દુઃખને નાશ કરનારૂં, દુર્ભાગ્યાદિ કંદને દહન કરનારું, પ્રાર્થના કરેલ ચિંતામણું સરખું. વ્યાઘ, સર્પ, જળ અને અનલના ઉપસર્ગને શમન કરનારું અને સ્વર્ગ મેક્ષ આપનારું છે.
दत्तस्तेन जगत्यकीर्तिपटहो गोत्र मषीकूर्चकचारित्रस्य जलाञ्जलिर्गुणगणारामस्य दावानला;
