________________
૧૨૬
ત્રોને નાદ આકાશને વિષે પ્રસર્યો અને પ્રગટપણે જાણે મહાસતિના મહામ્યની ઉદ્દઘણું કરતા હોય તેમ પ્રતિદ્વારે તેરણે બંધાયાં તથા ધ્વજાઓ ફરકી. એ સ્ત્રી પુરૂષે રાજા - ણીના દર્શન કરવાને માર્ગમાં એકત્ર થયા. કેટલીક સ્ત્રીઓ તે જાણે તેના અપયશ રૂપી મલનું ક્ષાલન કરતી હોય તેમ કલાવતીને કુસુમાંજલી, કરવા લાગી. કેટલીક સ્ત્રીએ સ્તુતિ પૂર્વક ” હે સતી ! તારે જય થાઓ, તારે પુત્ર દિર્ધાયુષી થાઓ !” એવા આશીશવચન બેલવા લાગી. રાજાએ દીન જનેને દાન વિગેરે ઘણાં કાર્યો કર્યા. રાજા મૃત્યુથી નિવર્તન થયે. દેવી અક્ષતાંગી પ્રાપ્ત થઈ અને પુત્રની ઉપ્તત્તિ થઈ વિગેરે હર્ષ ઉપર હર્ષની વધામણું સાંભળી નગરને વિષે મહે ઉત્સવ થઈ રહ્યા; ગીત, નૃત્ય અને વાજિંત્રાએ કરીને સ્થાને સ્થાને તે નગર રમણીક થઈ પડયું.
એમ આનંદમાં અગીયાર દિવસ વીત્યા પછી બારમે દિવસે સ્વજન વર્ગને એકત્ર કરી રાજાએ, કુમાર ગર્ભમાં આવ્યો તે સમયે કલાવતીએ પૂર્ણ કલશ સ્વમમાં જે હતું તે ઉપરથી પૂર્ણકલશ એવું કુમારનું નામ પાડયું અને તે દિવસે સર્વેને ઉત્તમ પ્રકારના ભેજનથી કર્યો. એ પ્રમાણે સુખમાં કેટલેએક કાળ નિગમન કર્યા પછી સદ્દગુરૂની સંગતિથી શાસ્ત્ર શ્રવણને વિષે આસક્ત, વિષયાશયથી મુકત, સંતોષામૃતથી તૃષ્ટ અને ધમ કર્મમાં દષ્ટ તે દંપતીએ માવજ જીવ પર્યત સર્વ બ્રહ્મવત અંગીકાર કર્યું. ગુરૂગિરારૂપ અમૃતે સિંચાયેલી તેના મનરૂપી ભૂમિને વિષે વિવેક બીજથી ઉત્પન્ન થયેલું સમ્યકત્વ વૃક્ષ પ્રૌઢતર થયું. જે વૃક્ષ મદમાદિ ગુણરૂપ શાખા અને પૂજા-સત્કાર રૂપ પદ્ધ સંયુકત તથા કુશ્રતિરૂપ દુર્વાતથી અસ્પષ્ટ હેઇને કુસુમેદયવાળું થયું.
પછી નિરંતર ધર્મકાર્યને વિષે રક્ત આશયવાળા શંખ રાજા
