________________
૧૧૭
એ પ્રમાણે વૃદ્ધ પશુપાળનાં વચન સાંભળી– પામી લઘુ ધવને આલિંગન દઇ–અશ્રુ વરસાવતા ત્રણે ભાઇઆ ઓલ્યા 'વત્સ ! લાભાકુળ થઇ અમે તને જે ખેદ પમાડયા તેને માટે ક્ષમા કર. ’ તે સમયે લઘુ મધવ પણ ત્રણે ભાઇ એને ચરણકમળમાં પડી ખેલ્યા હું બધુ ! તમે મારે તાત તુલ્ય છે, મૂઢ બુદ્ધિથી મેં તમને જે કર્કશ વચન કહ્યાં તેને માટે મને ક્ષમા કરો એમ અરસ્પરસ ક્ષમા યાચના કરી ચારે ભાઇએ પશુ પાળ પ્રત્યે મેલ્યા– અમારા પિતા મરી ગયા છે તથાપિ તમે કૃપાળુએ અમને અજ્ઞાતાને તત્ત્વ પ્રગટ કરી સમજાવ્યા અને અમારા લેશનેા નાશ કરાવ્યા તેથી તમે અમારા પિતાથી પણ આધક છે, એમ કહી નમસ્કાર કરી કદાગ્રહ મુક્ત થયેલા તે ઘરે આવ્યા, આનમાં રહેતા તે અરસપરસના પ્રેમમાં ાદ્ધ કરવા લાગ્યા.
તે સાંભળી સર્વે સભાજનાએ પેાતાના મસ્તક ધૂણાવ્યા અને આશ્ચય પામી ખેલ્યા કે એ આશ્ચર્યકારી વાત છે. અજ્ઞાત ગ્રામ્ય મનુષ્ય એ વાદનેા શી રીતે નિકાલ કરી શકયાકારણ કે જે વાદને ન્યાયાધિકારીએ અને પ્રધાન પુરૂષા નિવેડા કરી શકયા નહિ તેનેા એક ગામડી પશુપાળે નિવેડા કર્યાં,
તે આશ્ચર્યજનક કહેવાય.
""
એ સર્વ વ્યતિકર શ્રવણ કરી નૃપતિ મનમાં વિચારવા લાગ્યા કે પૂર્વે નહિ જોયેલા પશુપાળે દૂરથી તે મમ જાણ્યા તા શાસ્રજ્ઞ અને કુશળ પ્રિયાનું કામકળાને વિષે કૌશલ્ય હાય તેમાં શું નવાઇ ! માટે નિશ્ચયે મે ભૂલ કરી છે. મે... અવિચારી કામ કરી અનાર્ય પણ કર્યું છે, હું નિજ છું, હું નિર્ભાગ્ય છું; કારણ કે મેં એવા સ્રીરત્નના વિનાશ કર્યો, એમ લાંખા વખત અંતકરણમાં શાચ કરી દીન વદનવાળા નૃપતિ મત્રી પ્રત્યે એક્લ્યા. એ નિઃપુણ્યે મહા પાપ કર્યું છે. પિતાના મૃત્યુ
(
