________________
૬૦ ]
[ શીલધર્માની કથાઓ-૧.
(૨) આ વાત બની ગયા બાદ લગભગ દશેક વર્ષ પછી સુબાહ મંત્રી એક વખત ગિરનારજીની યાત્રાએ ગયા. મધ્યાહ્નને સમય હતે. મંત્રી ગિરનાર પરથી ડોળીમાં બેસી તળેટીમાં આવી રહ્યા હતા. માળીની પરબની જગ્યાએ મંત્રી વિસામે લેવા બેઠા હતા, એવામાં નીચેથી ઉપર જતા એક
મુનિરાજ ત્યાં આવ્યા. મુનિરાજનું શરીર આમ તે હાડપિંજર જેવું હતું, પણ તેને મેં પર તપ અને ત્યાગનું દિવ્ય તેજ ચમકી રહ્યું હતું. મુનિરાજને જોતાં જ મંત્રીને થયું કે આ કેઈ પરિચિત સાધુ લાગે છે, પણ અગાઉ તેમને
ક્યાં અને ક્યારે જોયેલા એ યાદ ન આવ્યું. મુનિરાજને વંદન કરી મંત્રીએ પૂછયું : “ભગવંત! આપનાં દર્શન આ અગાઉ કર્યા છે, પણ ક્યાં અને ક્યારે તેનું વિસ્મરણ થઈ ગયું છે. આપના ગુરુ અને આપનું નામ આપશો તે તરત • ખ્યાલ આવી જશે.”
સુબાહુની વાત સાંભળી આખું સ્મિત કરી મુનિરાજે કહ્યું: “મહાનુભાવ! લગભગ દશ વર્ષ પહેલાં યતિધર્મની દીક્ષામાં હું આપના શહેરમાં ચોમાસું રહે અને એક પ્રસંગે આપ મને વંદન કરવા આવેલા, ત્યારે મારી જાતને લાંછન લાગે તેવી કિયામાં હું મગ્ન થઈ બેઠા હતા. મારું દુષ્કૃત આપે નજરોનજર જોયું, પણ તે સંબંધમાં શિક્ષા કરવાને બદલે આપે મારા પ્રત્યે અપાર પ્રેમ અને અપૂર્વ -ભક્તિ દાખવ્યાં. તેથી મારી શિથિલતાને મને ભારે પશ્ચાત્તાપ
