________________
ર. સનનુ પૃપ ]
[ ૧૩:
તે તેમાં જ્ઞાની પુરુષોએ દોષ ન કહ્યો, તા પછી સચમપૂર્ણાંક મૈથુન સેવવામાં દોષ નથી એમ કહેવામાં તેનું શું જતું. હશે ? જ્ઞાની ભગવંતા તા પ્રકૃતિએ જ અવેન્રી, એટલે વેદીઓના મનાભાવ અને તેમાં ઉત્પન્ન થતી વિષયવાસનાની ઈચ્છાના કારણે ભાગવવી પડતી વ્યથા અને વિડ’બનાની તેઓને શી
પ્રખર પ
માનવમન એક ફાયડા સમાન છે. એમાં સમળતા. અને નિખળતા, સર્જક અને સહારશક્તિ, મધુરતા અને કડવાશ, વાસના અને વિશુદ્ધતા-દ્વની માફક જોડાયેલાં છે. માનવીના જીવનમાં કોઈક વાર એક એવી વિરલ પળ આવે. છે, જ્યારે માનવી તેને સંભાળી લઈ ને સ્થિર રહી શકે તા અનેક ભવાના ફેરા ટાળી તે મુક્તિને પ્રાપ્ત કરી લે. પરન્તુ એ વિરલ પળે. જો માનવી ભૂલે, અસ્થિર બને, પામરતા દાખવે તેા તેના પરિણામે અનેક ભવચક્રોમાં ભટકવાના વખત આવે. માત્ર એક ક્ષણુ માટે જ લક્ષ્મણા સાધ્વીજી ભૂલ્યાં, અને પળ માત્રની ભૂલ તેમનાં અનંત ભવભ્રમણનું નિમિત્ત ખની.
કાળમુખી એ પળ સમાપ્ત થતાં તે લક્ષ્મણાજી ભાનમાં આવી ગયાં. પછી તેમને વિચાર આજ્યેઃ ‘અરર ! હું... શું વિચારી ગઈ? આવા ભયંકર વિચાર મારામાં ઉત્પન્ન કઈ રીતે થયા? ભગવાન સર્વજ્ઞ હોવા છતાં એને સવેટ્ટીના દુ:ખની શી ખખર પડે ? એવી શકા કરી મે ભગવાનની માત્ર આશાતના નહિ પણ નિંદા અને મશ્કરી કરી! મૈથુન. સેવવાના કારણે લાખા જીવાના સંહાર થાય છે એટલે એકાન્ત તેના નિષેધ જ હોવા જોઈ એ એમ જાણવા છતાં મૈથુનની.
