________________
૧. ધન્ય મુનિરાજ ! ]
[ ૩. શાસ્ત્રકારોએ જીભને રસોની લાલચુ, રોગ માત્રની જન્મભૂમિ અને બીજી તમામ ઈન્દ્રિયોને મારનારી અને તારનારી, ચેગારૂઢને પણ બલાત્ ખેંચી નીચે ઢસડનારી અને સૌ કામનાને જન્માવનારી કહી છે. આ જીભ રસની લોભિયણ અને હુલ્લડ મચાવનારી મનાઈ છે.
જીભના સ્વાદને વશ થઈ તપસ્વી મુનિરાજ પણ સિંહકેશર લાડુની શોધમાં એક ઘેરથી બીજા ઘરે ફરે છે, પણ એ લાડુને ક્યાંય જોગ ખાતે નથી. ભક્તજન મુનિરાજને દૂધ, રાબ, મગ અને વિવિધ વસ્તુઓ વહેરાવવા મહેનત કરે છે, પણ મુનિરાજ તો “ખપ નથી” એમ કહી ત્યાંથી પાછા ચાલી નીકળે છે. ગોચરીમાં પૂરતો અગર બિલકુલ આહાર ન મળે, તે તેને શોક ન કરતાં તેને તપ સમાન ગણીને સહન કરી લેવું, એ શાસ્ત્રનું સૂત્ર મુનિરાજ ભૂલી ગયા.
જીવન અને સંસારમાં વિવેક અને વિચારપૂર્વક વર્તવું એ પણ તપને એક શ્રેષ્ઠ પ્રકાર છે, અને તેથી જ કહેવાય છે કે–વિવારપૂર્વ કૃત્તિવને તપ –અર્થાત્ જીવનમાં વિચારપૂર્વક વર્તવું એટલે ત૫. જે તપના પરિણામે મન માઠું ચિંતન ન કરે, તેમજ ઈન્દ્રિય અને જેગોની હાનિ ન થાય તે જ તપ કરવાયોગ્ય છે. તેથી જ કહ્યું છે કે
વ હિ તા: વાર્થ તુરં ચત્ર નો મ–અર્થાત્ તે જ તપ કરવાયોગ્ય છે કે જ્યાં માઠું આત્ત અને રૌદ્ર) ધ્યાન ન થાય."
