________________
૨૦૨ ]
[ શીલધની કથાઓ-૧
ગરીબ અને નિરાધાર બાળકાની વાત જાણી એટલે તેમને પેાતાની સાથે લઈ લીધાં. બાળકાને જોઈ મલયાગિરિને આન ંદને પાર ન રહ્યો અને બાળકાને માતા મળતાં પિતા ગુમાવ્યાનું દુઃખ જરા ઓછું થયું. ચંદને માળકાની કાળજી અને સારસંભાળ રાખી હતી તેમજ તેની શેાધ માટે જે અથાગ પ્રયત્ન કર્યો હતા, તે અધું સાંભળી મલયાગિરિને અપૂર્વ આનદ થયા. તેને લાગ્યું કે કાળસર્પ ચેાગના દિવસેા હવે પૂરા થવા આવ્યા છે અને ટૂંક વખતમાં ચંદન સાથે પુનઃમિલન થવુ જોઈએ. સાગરદત્ત સાથ`વાહે પણ ચંદનની શેાધ પાછી શરૂ કરી દીધી.
હવે આ માજી તણાતાં તણાતાં ચંદનના હાથમાં, પૂરમાં તણાતા આવતા એક વિશાળ વૃક્ષનું થડ આવી ગયું અને તેની મદદથી તે આનંદપુર નગરની નદીના કાંઠે ઘસડાઈ આન્યા. અતિપરિશ્રમના કારણે કાંઠે પહેાંચતાં તે બેભાન બની ગયા. રાતનેા સમય હતા અને પૂર્ણિમાના ચંદ્રના તેજમાં, નદીના કાંઠે જ આવેલા એક ભવ્ય પ્રાસાદની અટારી પરથી રૂપ અને યૌવનયુક્ત એ મહાલયની શેઠાણી ભદ્રાએ ચંદનને જોયા. તેણે પેાતાના નાકરાને તરત જ, નદીકાંઠે ફૂંકાઈ ગયેલા પેલા માણસને લઈ આવવા આજ્ઞા કરી.
'
તે આખી રાત ચંદન બેભાન અવસ્થામાં રહ્યો. કાઈ કાઈ વખતે એવી અવસ્થામાં કયાં ચંદન ! કોં મલયાગિરિ ! ક્યાં સાયર, કાં નીર !' એવા અસ્પષ્ટ શબ્દો તેના માંમાંથી નીકળી આવતા. ભદ્રા અને દાસ-દાસીએ આખી રાત તેના ચેાગ્ય ઉપચારો કરતા રહ્યા. બીજા દિવસે ચંદનને ભાન આવ્યું
