________________
૨૭૦ ]
[ શીલધર્મની કથાઓ–૧. મહિનાઓ અને વર્ષો પસાર થવા લાગ્યાં, પણ મલયાગિરિને પ મળે નહીં. ગામેગામ તપાસ કરવા છતાં ચંદનને મલયાગિરિના કશા સમાચાર ન મળ્યા. એમ છતાં સૂર્ય આવતી કાલે ઉદય પામવાને છે એ વિષે તેને જેવી અચલ શ્રદ્ધા હતી, તેવી જ અટળ શ્રદ્ધા તેને મલયાગિરિના પુનઃમિલન માટેની હતી.
એક દિવસે ભરમાસામાં ચંદન અને બંને બાળકોને મુસાફરી કરતાં કરતાં એક નદી ઓળંગવાને પ્રસંગ ઉપસ્થિત થયે. નદીમાં મેટું પૂર આવેલું હતું, એટલે બંને બાળકે સાથે સામે કાંઠે જવું અશક્ય હતું. ચંદન પ્રથમ સાગરને સામે કાંઠે મૂકી આવ્યા અને પછી નીરને લેવા માટે નીકળે. પણ નદીમાં બરોબર મધ્યમાં આવતાં તે પાણીના પ્રચંડ પ્રવાહમાં તણાવા લાગ્યા. પરિસ્થિતિ ભારે વિષમ બની ગઈ એક કાંઠે સાગર હતું, બીજા કાંઠે નીર હતું, અને ચંદન પાણીના પ્રવાહમાં તણાઈ રહ્યો હતે. પ્રવાહ એ જોરદાર હતો કે નદીમાં પડી તેને બચાવવાની કાંઠે ઊભેલા અનેક લેકેમાંથી કેઈની હિંમત ન ચાલી. પ્રવાહમાં તણાતાં તણાતાં “એ સાગર!” અને “એ નીર!” એવા ચંદનના શબ્દો સ્પષ્ટ રીતે કાંઠે ઊભેલા લેકે સાંભળી શકતા હતા. પિતાના પિતાને એ રીતે તણાતા જોઈને સામસામે કાંઠે ઊભેલાં બંને બાળકે કરુણ રીતે ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહ્યાં હતાં. આખું દશ્ય અસીમ કરુણા ઉપજાવે તેવું હતું. ચંદન તે તણાતાં તણાતાં બહુ જ દૂર નીકળી ગયા.
