________________
૧૮૬ ]
[ શીલધની કથાઓ-૧.
-પત્નીમાંથી કાઈ એક કે અને જ્યારે શરીરના માહુને વ થઈ શીલનું ખંડન કરે છે, ત્યારે ધરતીક પના આંચકાથી તારાજ થયેલી સમૃદ્ધિના ભંગારરૂપ તેઓનું જીવન ખની જાય છે. મનુષ્યને સાચા અને ખાટા વચ્ચેના ભેદ્ન સમજવાની બુદ્ધિ પ્રાપ્ત થઈ છે, પશુએમાં આ શક્તિના અભાવ છે. આમ છતાં જે રીતે તારા પાળેલા કૂતરા તને વફાદાર રહ્યો, તે રીતે માનવદેહ ધારણ કર્યાં છતાં તું તારા ધણી પ્રત્યે વફાદાર ન રહી શકી. જમીનમાં વાવેલું ખી જેમ તુત જ છે. કે ઝાડ ખની ફળ આપતું નથી, તેમ કરેલાં અધમ કાનુ ફળ આ લાકમાં તુ જ આવતું નથી, પણ ધીમે ધીમે પાકથા ખાદ આવે છે અને અધમ કરનારના સમૂળગે નાશ કરે છે. પાપ જ પાપીના વિનાશ નેાતરે છે, એ વાતનુ તને ભાન હૈાત તે આવું હીણું કૃત્ય તે ન કર્યું " હાત ! દરેક સ્ત્રી સતી તરીકે જગતના માનવીએ માટે વ ંદનીય છે, પણ એક જ વખત અસતી ખનેલી સ્ત્રી એ જ જન્મે કદી સતી અની શકતી નથી. સ્ત્રી અને પુરુષ એ બંનેનાં જીવનમાં જે ક્ષણે શીલને ડાઘ લાગે તે જ ક્ષણથી સાચા અર્થમાં તા તેએ મનુષ્ય કહેવરાવવાને લાયક જ નથી રહેતાં.'
અભયકુમારની વાત સાંભળી માહિનીને પસ્તાવાના પાર ન રહ્યો, અને તેનાં ચક્ષુમાંથી પદ્મત્તાપનાં આંસુની ધારા વહેવા લાગી. તેને તેની ભૂલ સમજાણી અને અભયકુમારે તેને કલંકમાંથી ખચાવી લીધી તે માટે ઉપકાર માનતાં કહ્યુંઃ ૮ મહામ’ત્રીજી ! આપે મને અધ:પતનની ઊ'ડી ખાઈમાંથી
