________________
-૧૪. કંચન અને કામિની ]
[ ૧૭૫ પકડીને કહ્યું: “તને શેભે એવી જ બધી વસ્તુઓ તારા માટે લાવ્યો છું, આજ સુધી ભલે જીવન માણતાં ન આવડવું, પણ હવે શેષ જીવનમાં તારા અધૂરાં રહેલાં તમામ કેડે પૂરા કરવા છે અને યૌવન વયે ન ભેગવેલા ભેગે અને વૈભવે હવે જોગવી લેવા છે.”
શેઠાણીએ સાડલાને છેડે છોડાવી રોષપૂર્વક કહ્યું: વસંત ઋતુની રમત પાનખર ઋતુમાં ન શોભે. સાઠ વર્ષની ઉંમરે નાના બાળક જેવા આ બધા ચેનચાળા કરે છે તે શરમાતા નથી? હું અને તમે દેઢ ડઝન પૌત્રો-પૌત્રીઓના દાદી અને દાદા બન્યાં છીએ, અને ઘરમાં કઈ વહુ આવા તમારા ચેનચાળા જોઈ જશે તે તમારી સાથે મને પણ ગાંડી ગણશે.”
ઘરના અને ગામના લોકોની દષ્ટિએ શેઠનું ગાંડપણ દિન-પ્રતિદિન વધતું જતું લાગ્યું. લક્ષ્મીદેવીના કથનને અસત્ય પુરવાર કરવા શેઠે ધન વાપરવા પ્રયત્ને તે ઘણું કર્યા, પણ પત્ની અને પુત્રોએ તેમના પ્રયત્નને સફળ ન થવા દીધા. શેઠ જ્યારે અકળાઈ ઊઠતાં ત્યારે નિરાશ હૃદયે બેલી ઊઠતાઃ “હાય હાય! લક્ષ્મીદેવીએ કહ્યું તે જ પ્રમાણે શું બનશે?” ઘરના લોકો શેઠની આવી વાતને ગાંડપણને ચાળો માની તેમની દવા શરૂ કરી.
વૈદ્યરાજેએ શેઠને ઉન્માદવાયુ થયાનું નિદાન કર્યું ત્યારે નિષ્ણાત ડૉકટરેએ શેઠને એક્યુટ પિલીન્યુ રેઈટીસનું દઈ થયાને અભિપ્રાય આપે. વર્ષોના વર્ષો સુધી શેઠની સાથે રહી સંતોક શેઠાણું કાંઈ વધુ પડતાં ચતુર અને ચકોર બની
