________________
૧૭. સુનદાનેા કંથ ]
[ ૧૬૧
નિર્જીવ જેવાં ખની જાય તેવું જ સુનંદાની ખાખતમાં બન્યુ. આમ છતાં સત્યનું મૂલ્ય સુનંદા સમજતો હતી. જે વાત લગ્નના પ્રથમ દિવસે જ સુદનને તે કહેવા ઈચ્છતી હતી, પણ કરી શકી નહેાતી, તે વાત કહી દેવા તેણે નિર્ધાર કર્યાં. ગુનાને છુપાવવાના પ્રયત્ન થાય ત્યાં સુધી જ એ ગુના રહે છે, ગુના કરનાર એની જાહેરાત કરી દે પછી એ ગુના રહેતા નથી. અલબત્ત, એના ક્ષેાભ અને વેદનાના કાંઈ પાર ન હતા. સુદનની તે માત્ર અર્ધાંગના ન હતી પણ સર્વસ્વ હતી. આમ છતાં હૈયુ' કઠણ કરી નીચુ' મુખ રાખી રૂપસેનની સાથે ચૌવન વયમાં થયેલ સ્ખલનાની વાત જે બની હતી તે રીતે કહી દીધી અને તેના જીવન પર થયેલી અસરની વાત પણ સ્પષ્ટતાપૂર્વક કશું પણ ગેપળ્યા વિના જાહેર કરી દીધી.
સુનંદાની વાત પૂરી થતાં મુનિરાજે કહ્યું: કલ્પનાની વાત કરતાં પણ સત્ય હકીક્ત કોઈક વખત વધુ ભયંકર હાય છે. રૂપસેનની ખાખતમાં પણ આમ જ બન્યું છે. રૂપસેન તેના ઘેરેથી મહેલમાં તારી પાસે આવવા નીકળ્યેા, તે વખતે રસ્તામાં તેની પર મકાનની દિવાલ પડતાં તે મૃત્યુ પામ્યા. તે પછી, મહેલમાં ચારી કરવા અર્થે એક ચાર નીચેથી ઉપર જવાના માગ શેાધી રહ્યો હતા, તેવામાં તારી દાસીએ તેને રૂપસેન માનીને તારી પાસે લઈ આવી. તારા ચંદનહાર સિફતપૂર્વક તારા ગળામાંથી તેણે કાઢી લીધે. પણ ક્રમળાના દીને જેમ ખધું પીળું દેખાય છે તેમ રાગ અને માહના કારણે પણ જે વસ્તુ જેવી હાય તેવી ન દેખાતાં કલ્પનાના રંગે। મુજબ દેખાય છે. એ ચારમાં તે રૂપસેન
૧૧
