________________
૧૭. સુનંદાને કંથ ]
[ ૧૫૯ સુદર્શન એક વખત જંગલમાં શિકાર અર્થે ગયે હતું અને સુનંદા પણ તેની સાથે હતી. સુનંદાની દષ્ટિ એક સુંદર હરણ પર પડી અને સુદર્શનને તે પકડી લેવા માટે કહ્યું. ઘોડા પર બેસી સુદર્શન પેલા હરણની પાછળ પડયો પણ હરણને પકડી શક્યો નહીં. તેની અને હરણ વચ્ચે અંતર વધવા લાગ્યું એટલે અંતે તેણે બાણ મારી હરણને વીંધી નાખ્યું.
મધ્યાહન કાળ સુદર્શન અને સુનંદા પિતાના તંબુમાં બેસી પેલા હરણનું માંસ ખાઈ રહ્યાં હતાં. ગરમીના કારણે તબુના પડદાની બારીઓ ખુલ્લી રાખવામાં આવી હતી. તે વખતે ત્યાંથી બે મુનિરાજે પસાર થઈ રહ્યા હતા. એક ગુરુ મનઃ પર્યાયજ્ઞાન ધરાવતા હતા, અને તેથી શિષ્યને કહી રહ્યા હતાઃ “અજ્ઞાની છે રાગ અને મોહમાં અંધ બની. શું કરે છે, તેનું તેઓને ભાન હેતું નથી. પેલા તબુમાં રાજા અને રાણે જે હરણનું માંસ આનંદપૂર્વક ખાઈ રહ્યાં છે, તેની સાથે ભૂતકાળમાં શું સંબંધ હતું તેની તેને ખબર હેત તે હરણને પકડવાનું તેણે નામ જ લીધું ન હોત.” - રાજા અને રાણી આ વાત સાંભળી તરત જ ઊભા થઈ પિલા મુનિરાજે પાસે જઈ પહોંચ્યા અને વંદન કરી સુનંદાએ પૂછયું : “મુનિરાજ ! જે હરણનું માંસ આનંદપૂર્વક અમે ખાઈ રહ્યા હતા, તે હરણના જીવ સાથે પૂર્વે મારે કયા પ્રકારને સંબંધ હતું તે આપ જાણે છે, તેથી કૃપા કરી તે સંબંધની વાત આપ અમને કહો.”
