________________
૩૧. લેઓએ માંડ માંડ છાનો રાખે, અને મરણ કૃત્ય કર્યા, એક દીવસે વૈરાગ્યે કરી ક્ષેમંકર તે નગરથી નીકળી અરશ્યમાં ગયે, અને ચિંતવવા લાગ્યો કે-અહા કે મારો પાપને પરિણામ પ્રગટ યો? અને કેવું મારું કાર્ય કરવાપણું ? અને કેટલી બધી પરલોકની નિરપેક્ષતા કરી ? જે હું બંધુ વર્ગને ઠગી શ્રેષ્ઠ દ્રવ્ય ઘરનું લઈને અને પરસ્ત્રીને ઉપાડી દેશાંતરમાં આવ્યું, તે મારૂં મહાપાપ અલ્પકાળમાં ફલ્યું. માટે આપઘાત કરી તે પાપની વિશુદ્ધિ કરું એમ ચિંતવી, આંબા વૃક્ષની ડાળમાં ગળાફાંસો ખાધે. તે જોઈ જંગલમાં રહેલ તાપસ કુલપતિ, “અરે ભાઈ સાહસ ન કર સાહસ ન કર એમ બુમાડા મારતો ત્યાં દોડી આવ્ય, અને ગળાફાંસાથી મુક્ત કર્યો, પિતાના કમડલના પાણીએ સિંચે, અને સ્વસ્થ બનાવ્યું, અને કહ્યું કે હે મહાસત્વ! કાયર પુરૂષને ઉચિત આવી ક્રિયા તમારા જેવાએ કરવી ન જોઈએ, ખેમંકરે ઉત્તર આપે કે-હે ભગવંત! મહાપાપ કરવાવાળાં મને આજ કાર્ય ઉચિત છે, એમ કહીને ગળા ફાંસો ખાધા સુધીને પિતાને તમામ વૃત્તાંત તે કુલપતિને કહ્યો તેથી કુલપતિ સમભૂતિએ કહ્યું કે-કમને વશ પડેલા પ્રાણીને શું અકાર્ય સંભવતું નથી? પરંતુ આપઘાત કરવાથી પાપની શુદ્ધિ થતી નથી,
पापविसुद्धिनिमित अप्पवहं कुणइ जो महामूढे। नहु हेाइ तस्स सुद्धी पंकेण व मलिनवत्थस्स ॥१॥ પાપની શુદ્ધિ માટે જે આત્મવધ કરે છે. તે પ્રાણી
