________________
૩૦
ભેગવવા લાગ્યું. લુબ્ધ બન્યું. તેથી બન્ને જણાએ વિચાર્યું કે આપણે દેશાંતર જઈ સુખેથી ભેગો ભેગવીએ, હાલ ભેગવાતા કામાગો તે વિડંબના પ્રાયઃ છે; તેથી શ્રેષ્ઠ દ્રવ્ય ગ્રહણ કરીને ગુપચૂપ તે બન્ને જણું નગરથી નાઠા. અને અનુક્રમે આ નગરથી બહુ દૂર નહિ એવા સહકાર નામના ગામમાં જ રહેવા લાગ્યા, ત્યાં ખેમકર લેકેના સુવર્ણના દાગીના ઘડે છે, અને મીઠા વચન વિગેરે ગુણે દેખાડી લોકોને બહુ પ્રિય બન્ય, એક દીવસે ચેરેએ આ વિદેશી છે તેમ જાણી તેનું ઘણું ધન ખાતર પાડી ઉઠાવ્યું, તેથી ખેમકર અને સુખકરાને બહુ ખેદ થયો, ચોરને પત્તો લાગતે નથી, તેથી વિલખા બન્યા, અન્ય દિવસે પ્રભાત સમયે
કરે સોનું ઘડવાના ઉપકરણે સુખકરા પાસે ઓરડા. માંથી બહાર મંગાવ્યા, સુખંકરા તે ઉપકરણે લેવા એરડામાં ગઈ, અને અંધારામાં ઉપકરણ લેવા હાથ ફેરવવા લાગી કેન્સપે ડંખ માર્યો, તેથી હે આર્યપુત્ર ! સાપે ડંખી સાપે ડંખી એમ બૂમ મારતી એરડામાંથી બહાર આવી, તેથી ભયબ્રાંત બનેલા ખેમકરે દીવ લઈ ઓરડો જોયે તો ઉગ્ર વિષવાળો ફણીધર સર્પ દેખે, અરે દડેરે દેડો એમ આકંદ કરવા લાગે, લેકે એકઠા થયા, ગારૂડીઆ મંત્રવાદી બોલાવ્યા, વિષને નાશ કરનાર નાસ આપે, ઔષધો પાયા, વિલેપન ધૂમાડે વિગેરે કર્યું, ગારૂડમંત્રએ અંજન કર્યું, મંત્રની ધારાઓ કરી, તે પણ સુખકરા પ્રાણુથી રહિત થઈ નહિ તેને મિત્રવર્ગ આકુલવ્યાકુલ બજે, અને ખેમંકર વિલાપ કરવા માંડે, હે પ્રિયે ! ચંદ્રવદની તું કેમ ચાલી ગઈ વિગેરે શબ્દોએ લાંબાકાલ સુધી રૂદન કર્યું.
