________________
જંબૂકુમાર :
[૭૭] જયશ્રી–મારી વડિલ ભગિનીએ ટૂંકામાં સર્વ કહી નાખ્યું છે. એનું તાત્પર્ય એટલું જ છે કે જેમ તમોએ માતાને રાજી રાખવા તેમનું વચન માન્ય રાખ્યું તેમ અમારી લલનાઓની પ્રાર્થના સ્વીકારે અને રસિયા બની મધુરજનીને રસ લૂટે. એટલું અમારું કહેણ આપ કબૂલ રાખશો તે કાલ પ્રભાતે આપ જે માર્ગ ગ્રહણ કરવાને નિરધાર કરશે તેમાં અમે પણ સાથ દેશું.
જબ કુમાર–તો મહાતુર બની કથનમાં આવતા વિસંવાદ પણ જોઈ શકતી નથી. એક તરફ મરણતે પણ શિયલ ધર્મથી પતિત ન થવાના શિક્ષણની વાત કરે છે અને બીજી તરફ મને મારી પ્રતિજ્ઞાથી ભ્રષ્ટ થવાની સલાહ આપે છે. જે હું અત્યારે ભ્રષ્ટ થઈ, બીજે દિવસ કદાચ સંયમનો રાહ લઉં તો, એમાં મને સાથ આપવા તૈયાર પણ છો. તમારી સલાહનો ભાવ તો એવો છે કે-પહેલા કાદવથી પગ ખરડવા અને પછી પાણી લઈ ધોવા ! મારે ગળે એ વાત કેમ ઉતરી શકે? કારણ કે એ સામે નીતિકારોનું જીવતું-જાગતું કથન પડકાર કરતું ઊભું છે-“કક્ષાનાદિ વાચ દૂતાન વામ્ વ્રતભંગરૂપ કીચડમાં ખરડાવું અને પછી આલોચના કરવા બહાર પડવું એના કરતા એ પ્રતિજ્ઞાભંગરૂપ કલંકને દૂરથી જ નવ ગજના નમસ્કાર કરવા એ જ એગ્ય લેખાય. તમારું પાણિગ્રહણ કરવામાં મારા આશય ઉચ્ચ છે. અને માતાની ભક્તિ કરતાં પણ પ્રીતિની માત્રા એમાં અધિક છે. તમે ચિત્તને આવેગ શમાવી એ સાંભળશે અને એની પાછળ રહેલે મર્મ અવધારશે તે મારે એ ભાવ શુદ્ધ કાંચન સમ પ્રતીત થશે.
