________________
જિકુમાર :
[ ૭૩ ] જોઈએ અને જ્યાં આજે મદનરાજ પૂરબહારમાં ખીલ જોઈએ ત્યાં નિરસ વાર્તાલાપ કે વ્રત પાલનની શુષ્ક વાતે શા કામની ? ત્રતભંગ પછી પુનઃ એના આરાધન નથી થતા ? નંદિષેણ કે આદ્રકુમાર જેવા તીવ્ર સંયમી ન ફાવ્યા ત્યાં તમે ફાવવા માંગે છે ? એ તે કુમાર અવસ્થામાં ચાલી નીકળ્યા હતાં, છતાં લપટાણા જ્યારે તમોએ તે એક બે નહિ પણ આઠનું સ્વામીત્વ મેળવ્યું છે એ કેવી રીતે તરછોડાશે? આઠની આંતરડી કકળાવનાર ચારિત્રમાં કેટલા ડગ ભરી શકશે ?”
કનકશ્રી—“પતિદેવ! આજે તો નેવનાં પાણી મેળે ચઢવા જેવું ઊલટું કાર્ય થઈ રહ્યું છે. રીસાવાનું તે અમારે હોય તેને બદલે એ પાઠ તમે ભજવી રહ્યા છે ! મરદને એ ન છાજે. ઘેડે ચડ્યા ત્યારથી જ જનતાએ જાણ્યું છે કે તમે ઘર સંસારમાં પડ્યા છે તો પછી આ અવસર એળે શા સારુ ગુમાવે છે?”
કનકાવતી–“આ રસ લૂંટવાની વેળા ન વિણસાડે. ગયે સમય આવતો નથી, તેમ પ્રથમ રજનીની મેજ પુન: પુનઃ પ્રાપ્ત થવાની નથી. એ ગુમાવી “ગમાર ” માં નામ ન નોંધા!”
જયશ્રી–મસ્તકમણિ! જ્યારે માતાના આગ્રહને માન આપી લગ્ન કર્યા, એ રીતે વાત્સલ્ય દાખવ્યું ત્યારે આ આઠ ત્રિયાની વિનતિ માની રતિપ્રિય બને, રજનીને નિરસ ન બનાવો. પ્રિયાને નેહ સાચવવાની પતિની ફરજ વિસરી ન જાઓ. માતા પણ નારો જાત છે અને સ્ત્રી પણ નારી જાત છે તે બંનેની સાથેના વર્તનમાં ભેદ શા કારણે?
