________________
જંબૂ કુમાર :
[ 1 ] આઠ પ્રેમદાઓની આંખો હતી એમ નહોતું. પ્રેમદાઓની પાછળ એમનાં માતપિતા પણ હતા. શહેરના સંખ્યાબંધ આત્માઓ બીજા દિનની સવાર કેવી ઊગે છે એની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.
એક પગલું ચૂકતાં જ એ ભારેભાર ટીકાનું પાત્ર બની રહેવાનો એ નિશ્ચિત હતું. પિતે સમજતો હતો કે એ બધી જવાબદારી પિતે જાતે જ ઉપાડી હતી. ગુરુ સમક્ષ પ્રતિજ્ઞા ઉચ્ચારવી, માતાના આગ્રહથી નવયુવતીઓ સહ પાણિગ્રહણ કરવું અને આવી વિસંવાદી વાતે ખડી કરી, એમાંથી નિષ્કલંક રહી, બહાર આવવું એ કંઈ મદારીના માકડા નચાવવા જેવી સહેલી વાત ન હતી. ખાંડા પર ચાલવાના ખેલ કે નાચ ખેલાવવાની રમત કરતાં પણ એની પાછળ અતિ ઘણું જોખમ હતું. એ સારી રીતે સમજતો હતો કે આખી કરામત પેટ ચોળીને શૂળ ઊભું કરવાની ” સ્થિતિને યાદ કરાવે તેવી રીતે સર્જાઈ ચૂકી હતી. પીછેહઠ થતાં જ સર્વનાશના નગારાં વાગવાનાં. જરાક નમતું તોલતાં જ પ્રતિજ્ઞાનાં પીંછાં વિખરાવાનાં-એક જ ભૂલ થતાં ખેલ ખલાસ !
આ બધું સમજનાર આત્મા એક સમયને નાગિલાને પતિ, સાચે જ આજે મન ઉપર દઢ કાબૂ ધારણ કરી ડગ ભરતો હતો. જાણીબૂઝીને કાજળની કોટડીના કમાડ ખખડાવતા હતા. દરેક આત્માને રાજી કરીને પિતાને પંથ સરળ બનાવવાને એને નિશ્ચય હતો. માતા પ્રત્યેની વાત્સલ્યતાથી પાણિગ્રહણ કરનાર, પ્રેમદાઓ પ્રતિ માર્દવતા વાપરવાને પાઠ પલ્યો હતો. જે લલનાઓએ પિતાને નિરધાર જાણ્યા
