________________
જબુકુમાર :
[ ૪૧ ]
“ લગ્નની પીઠી પૂરી સૂકાઈ નહાતી ત્યાં અખંડ શિયળ પાળવાના ચેગ મળ્યા એમાં હવે માનવુ પડશે કે કઈ દૈવી સંકેત હતા. એટલે જે સાનુકૂળતા દેવે કરી આપી તેના પ્રતા લાભ લેવા એ જ આપણું કામ છે. ”
વાંચક ! હાલ તે। અહીં પૂર્ણ વિરામ. નાગિલા જેવી રમણીનું પાત્ર હવે નથી મળવાનું, એવા શ્રેષ્ઠ પાત્રને સિદ્ધશિલા ન લાલે તે પછી કાને લાભશે ? અર્થાત્ તેણીના એકડા પડી ચૂકયા. ચારાશીના ફેરા આળસ્યા.
૫. ધર્મસંકટ કે અપૂર્વ દૃશ્ય ?
ભગવાન સુધર્માંસ્વામીની સુમધુર દેશના પૂર્ણ થતાં જ “ જૈન જયતિ શાસનમ્ ”ના પ્રūાષ ઊઠ્યો. એ નાદના ગરવથી સારીયે વૈભારગિરની ડુંગરી ડાલી ગઇ ! નરનારીના વૃંદ દેશના પ્રસંગે કથન કરાયેલ વિષય પરત્વે ચર્ચા ચલાવતાં, એ ઉપરથી ગ્રહણ કરવાના એધપાઠાને સ્મૃતિપટમાં કાયમી સ્થાન આપવાના નિરધાર કરતાં, ગિરિમાળાની પંક્તિએ ઉતરવા માંડ્યા. વૈભારગિરિ એટલે જીવનને પ્રેરણાદાયી પૂનિત ધામ. એના પ્રત્યેક કંકરને કિવા એની પ્રત્યેક શિલાને પવિત્ર આત્માઓના વારવાર પાદસ્પ થયેલા એટલે પછી એ વાતાવરણની શુદ્ધિ અને પવિત્રતાનું શું કહેવું ? એમાં આજની ગણધર મહારાજની દેશનાએ તેા કમાલ કરી ! કેટલાએ ભવ્ય આત્માએની હૃદયગુફાનાં દ્વાર એનાથી ખુલી ગયાં. આશ્ચર્યની અવધિ ત્યારે થઇ કે એક ઊગતા તરુણે, અરે! જેના મુખ પર હજી મૂછના દ્વારા પણ ફૂટ્યો નથી
