________________
જંબૂ કુમાર :
[ ૩૯ ]
“ માજી ! તમા પણ માહવશ બની ગયા! હજી આજની વાત પણ વીસરી ગયા કે શુ? તમે જ સેાનામહારના લેાલે ભાઇને ખાધેલું વમન કરવાની ના નહાતા પાડતા કે ? એ દૃષ્ટાન્ત અહીં પણ લાગુ પડે છે. જે જીવનના ભરાસા નથી, જ્યાં મ્હાત ગઇ ને થાડી રહ્યા જેવું છે ત્યાં, અને જે કને સંયમદ્વારા મહામહેનતે કાણુમાં આણ્યે તેને ચરણે રાજીખુશીથી પડવા જવું એ હવે ઉચિત પણ નથી ને આદરણીય પણ નથી. આ જીવન ભેાગ માટે નથી, પણ આત્મિક કલ્યાણ અર્થે છે. બાકી શાસ્રકારનુ વચન છે કે—
धनेषु जीवितव्येषु, भोगेषु आहारकार्येषु । अतृप्ता प्राणिनः सर्वे, याता यास्यन्ति यांति च ॥ અર્થાત્-ધન, જીવતર, ભાગ અને આહારાદિ કાર્યને વિષે અતૃપ્ત રહ્યા સતા જ સવે પ્રાણીએ ગયા છે, જાય છે અને જશે.
“મુનિરાજ! તમે સિધાવી ગયા અને મારે વિરહવ્યથાના આકરા તાપ વેઠવા પડ્યા ત્યારે તે ઘણું કપરું લાગ્યું હતું. મનમાં આપના કાર્ય પ્રત્યે રાષ પણ જન્મ્યા હતા. કેટલીએ રાત્રિઓના ઉજાગરા કર્યાં હતા પણ એ બધું થાડા દિવસ ચાલ્યું. દિવસ વીતતા ગયા અને એ બધું દુઃખ કાઠે પડતું ગયું. ‘દુ:ખનું એસડ દહાડા' એ ઉક્તિ ખાટી નથી જ. જે વાડીના માળી સિધાવી ગયેા તે વાડી નવપદ્ધતિ કેવી રીતે રહે ? અને કદાચ રહે તેા કાના માટે આપના જવાથી મેં ચિત્તને, જે મા તમે લીધે એ પ્રતિ વાળવા માંડયુ. એ વેળાનુ ક્રૂરજીયાતપણું આજે જીવન ઉજાળવા અર્થે ઉપયાગી થઈ પડ્યું. આપના પ્રેમ સાચા હતા એ માટે શંકા નહાતી જ એટલે
