________________
છે
કે, જે
જન જમી,
જંબૂ કુમાર :
[ ૧૭ ] પ્રેરણાશક્તિ અને જીવનના ઉતલાસ ભરેલા છે તે અજોડ છે અને સરખા હક્કની વાતેથી એમાં સમાયેલ અદ્વિતીય ગૌરવને કંઈ જ ક્ષતિ પહોંચતી નથી.
વાર્તા-પ્રવાહમાં આગળ વધીએ અને પેલી મંડળીમાં એ ચર્ચા કેવા સ્વરૂપે ચાલે છે એ તપાસીએ તે પૂર્વે એટલે ખુલાસો જરૂરી છે કે ડોશીમાને દીકરો, જેનું નામ જનાર્દન છે, તે ગામમાં એક યજમાનને ત્યાંથી ખીરનું ભેજન જમી, સુવર્ણમહારની દક્ષિણ લઈ, સત્વર પાછો ફર્યો હતો અને અતિથિગૃહમાં પોતાના નિવાસસ્થાનમાં આવી, વૃદ્ધ માતા સન્મુખ મહોર મૂકી, જલદી એક ખાલી વાસણ લાવવાની તેમજ ખાધેલું વમન કરી શકાય તેવી ફાકી આણવાની વાત કરી રહ્યો હતો. એમ કરવા પાછળ એનો આશય એ હતું કે આજે પર્વને પવિત્ર દિન હોવાથી, કેટલાક બીજ યજમાનો તરફથી પણ પિતાને ઘેર એને ભેજનનું નિમંત્રણ મળેલ હેવાથી તેમને ત્યાં જઈ ભેજન કરવું અને દક્ષિણા મેળવવી. અન્યત્ર જઈ જમવાનું સુગમ પડે એ સારુ પેટ ખાલી કરવાને માટે વમન કરવાને ઈરાદો હતો અને ખીર જેવા મિષ્ટ ભેજનને પાછા ફર્યા બાદ પુનઃ સ્વાદ લેવાને મરથ પણ હતા.
માતા ખાધેલ અન્નને વમન કરવાથી વિરુદ્ધ હતી અને તેથી યે વિશેષ વિરુદ્ધ ફરીને પુનઃ તે આરોગવાની વાતથી હતી. પુત્રથી જમણને તેમજ એ પાછળ મળનાર દક્ષિણાને લોભ છોડાતો નહોતે. વમન વિના એ કાર્યને સરળ કરનાર અન્ય કોઈ માર્ગ નહોતે. માતા, પુત્રની રઝકના નિરાકરણથે જ્યાં શ્રમણ અને નાગિલા ઊભા હતા ત્યાં આવી, અને કહેવા લાગી
