________________
[ ૨૮૪ ]
પ્રભાવિક પુરુષ :
અને શિષ્યા વચ્ચે જે વાર્તાલાપ ચાલ્યા અને અંતમાં સૌ સાગારી અનશન આદરી જ્યાં કાર્યાત્મમાં લીન થયા ત્યાં અલ્પકાળમાં જ એક સિુ પેાતાના એ બચ્ચા સહિત આવી પહેાંચ્યા. દૂરથી જોનારને સહજ લાગે કે હવે અલ્પ ક્ષણમાં જ સાધુઓના રામ રમી જવાના! હમણાં જ આ રાની વનરાજ અને એના બચ્ચાએ કુદરતી રીતે પ્રાપ્ત થયેલ આ અણુમૂલા શિકાર ઉપર તૂટી પડવાના !! પણ સાચે જ વિધિના રાહુ ન્યારા છે. માણસ ધારે છે શું અને દેવ કરે છે શુ ! વિશ્વમાં સર્વ કંઈ માનવીની ધારણા પ્રમાણે જવલ્લે જ બનતું ષ્ટિગેાચર થાય છે. યાં તે સાધુમહાત્માઓની અહિંસાના પ્રતાપથી કહેા કે કાં તેા પૂર્વભવના સ્નેહથી કહા-ગમે તેમ પણું આ જંગલી પશુઓએ વનમાં જંગલીપણું કે ક્રૂરતા ન દાખવી. શાસ્રકારનું વચન છે કે“ અકસ્માત : મેળાપમાં કારણ વિના જેને દેખીને સ્નેહ પ્રગટે તે પૂર્વભવના મિત્ર સમજવા અને જેને જોતાં વૈરની લાગણી ઉદ્દભવે તે પૂર્વ ભવના શત્રુ જાણવા. ” ટૂંકમાં કહીએ તે એટલું જ કે એ જાનવર બાજુ પર થઇ સરિતાની દિશામાં પસાર થઇ ગયાં.
ગર્જનાના જે સ્વર નજીકમાં કાને પડતા હતા તે દૂર જતા જોઇ, મહારાજશ્રીએ કાયાત્સગ પારી ચક્ષુ ઉઘાડી મરણાંત ઉપસર્ગ માંથી પેાતાને ઉગરી ગયેલા જોયા. શિષ્યાને કાચેત્સ પરાજ્યે અને એટલુ જ કહ્યુ કે–“ દેવાનુપ્રિયા ! જોયુ ? જેમણે જીવનમાં સારી રીતે અહિંસા ઉતારી છે અને જગતના જીવાને નિર્ભયતા આપી છે તેમને કાઇના જ શય નથી. ”
